De Olympische Spelen

Het gaat al bijna even goed met Denemarken als met België in Beijing. Gisteren hebben de Denen een bronzen medaille kunnen veroveren in dressuur voor landenteams, maar voor de rest wordt de ene na de andere medaillekandidaat uitgeschakeld. En degenen die volgens kenners het meest kans maken op een medaille, de herenhandbalploeg, balanceerden gisteren op de rand van uitschakeling in de groepsfase. Sinds de Denen begin dit jaar Europees kampioen geworden zijn, neemt de Deense verering Oranje-allures aan. Ze kunnen niks verkeerds doen, geef die gouden medaille maar hier! Dat was echter buiten de blinde darm van Michael V. Knudsen gerekend, die luttele uren voor de eerste wedstrijd op springen stond. Knudsen wordt aanschouwd als de belangrijkste speler van de ploeg, maar is dus buiten strijd. Zonder hem waren de resultaten povertjes: gelijkspel tegen Egypte en verloren van Zuid-Korea. Gisteren moest er absoluut gewonnen worden van Rusland om nog te kunnen hopen op een plaats in de kwartfinales. Ik heb het laatste half uur van de match gezien, en mens, was me dat een thriller. Denemarken stond zowat de hele wedstrijd lang 2 tot 3 doelpunten achter, en leek een vogel voor de kat. Tot het onwaarschijnlijke gebeurde: 40 seconden voor het einde wordt dan toch gelijkgemaakt door Denemarken, en in letterlijk de laatste seconde krijgt Denemarken een strafworp. En die worp gaat de annalen in als "Mikkels Mirakel": speler Mikkel Hansen mikt de bal over een torenhoog Russisch muurtje in de rechterbovenhoek van het doel, en Denemarken wint de wedstrijd! Nu is het afwachten wat ze morgen tegen IJsland gaan uitsteken.

De finale zal ik zeker niet kunnen meepikken, want ik vertrek zondagavond voor een kleine week naar Amsterdam. Ik ga er een cursus volgen over "literatuur en cultuur in het taalonderwijs". Ik hoop dat het net als vorig jaar in Leuven een interessante uitwisseling wordt met collega's van over heel de wereld. Een verslag volgt in elk geval vroeger of later :-)

60 jaar in voor- en tegenspoed

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat mijn bomma en bompa in het huwelijk getreden zijn. Gouden bruiloften zijn er tegenwoordig in overvloed, maar een diamanten, dat blijft toch nog speciaal. Ikzelf zal me in elk geval behoorlijk moeten haasten met trouwvoorbereidingen als ik dat wil bereiken (maar geen paniek, nog geen plannen in die richting!). Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: van harte gefeliciteerd met jullie 60e huwelijksverjaardag!

Weer aan het werk

Na drie weken vakantie ben ik alweer een week terug aan het werk. Om onze vakantie even kort samen te vatten: geweldig! De eerste zondag van de vakantie zijn we naar België gereden, om ons daar in onze fantastische logies in te kwartieren. There's no place like home, en het was zalig om nog eens een weekje in Lommel door te brengen. Hoewel we daar niet zo erg veel geweest zijn: we zijn ook een dag naar Malmédy gereden omdat de zus van Anders daar toevallig op vakantie was, we hebben een dag doorgebracht in Brussel samen met mijn zus Sofie, en de volgende dag hebben we Leuven bezocht in het gezelschap van Sven en zijn we 's avonds in Hasselt bij An en Kristof gaan eten. Veel gedaan, veel gezien, en veel met familie gebabbeld, meer moet dat niet zijn.
's Zaterdags hebben we dan de trein genomen naar Parijs, onder het motto: als je dan toch in de buurt bent, waarom niet? Daar waren de logies iets minder geweldig (een erg vochtige geur over heel het hotel, een hotelkamer die zo klein was dat het moeilijk navigeren was met z'n tweeën, en een waardeloos ontbijt), maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de stad zelf. Ik was er nog maar één keer geweest, Anders nog nooit, dus we konden nog veel ontdekken. We hebben honderdduizenden kilometers afgelegd om de belangrijke dingen te kunnen zien: Louvre, Seine, Champs Elysées, Arc de Triomphe, Eiffeltoren, Notre Dame, Père Lachaise, je kent dat wel. We waren nog het meest onder de indruk van hoeveel plaats er eigenlijk is in Parijs. Dankzij die ongelofelijk brede boulevards, belachelijk uitgestrekte pleinen en gigantische gebouwen, geeft Parijs een heel erg open indruk. Dat werd dan wel weerlegd op de laatste dag, waar we op Montmartre waren, en waar de straatjes en pleintjes heel erg zuidelijk aandoen. Parijs is in elk geval de moeite waard, en het was zeker niet de laatste keer dat we er waren!
Daarna werd de terugtocht naar Denemarken ingezet, met een koffer letterlijk volgestouwd met bier ( en ook een aantal bierglazen, waarvoor dank, mama en papa!). Ondertussen hadden de tropische temperaturen ook het Jutse schiereiland bereikt, dus daardoor hadden we nog echt het gevoel dat we op vakantie waren. Ook op mijn verjaardag was het heerlijk weer, en daar hebben we optimaal van geprofiteerd door naar het strand te gaan en van de dag te genieten.
Vorige vrijdag is Anders met een nieuwe job begonnen, en hij wil voorlopig nog niet veranderen, hoewel het eten in de kantine de verwachtingen niet helemaal inlost. Ik ben maandag dan eigenlijk aan het laatste jaar aan de universiteit begonnen, en voorlopig is alles daar nog heel rustig. Ook op maandag ben ik begonnen aan een dieet, omdat ik het laatste halve jaar ontzettend ben bijgekomen, en daar even moet ingegrepen worden. Met als gevolg dat ik een hele week honger heb gehad! Het voedingsprogramma is heel erg evenwichtig opgebouwd, en je mag eigenlijk nagenoeg alles eten (uitgezonderd suiker, uiteraard), maar dan wel in beperkte mate. Het is al moeilijk geweest om me aan te passen, maar ik hoop dat het werkt!
En om af te sluiten nog een vooruitblik op de komende maand: over een week vertrek ik voor een week naar Amsterdam (op cursus), en de week daarop kom ik een blitzweekend naar België voor een huwelijk en een babybezoek bij Katrien, die één van dezer bevalt. Wie weet is de uk al geboren als ze dit leest, dus bij deze: Gefeliciteerd, Katrien!