Trouwen op z'n Deens

Vanuit het niets werd mij eergisteren opeens het mes op de keel gezet. Mijn zusje komt namelijk volgende week op bezoek naar Århus, maar ze weigerde bier (Achel Blond!) mee te brengen voor mij, als ik mijn weblog niet opdateerde. De nood is hoog, dus bij deze krijgen mijn trouwe lezers een verslag van mijn voorbije weekend. Er is sinds de laatste update wel wat meer gebeurd, maar dat is eenvoudigweg niet meer te overzien, dus laten we maar net doen of er niks gebeurd is (afgezien van Jelling Musikfestival, waar je hiernaast een fotootje ziet)!
Afgelopen zaterdag was het romantische hoogtepunt van het jaar (voorlopig, uiteraard, je weet nooit wat er nog te gebeuren staat): het huwelijk van Morten en Vibeke, twee heel goede vrienden van Anders (en ondertussen ook een beetje van mij). Ze werden in de echt verbonden ergens te velde in Noord-Jutland, wat zaterdagmorgen voor de nodige stress zorgde. We waren om 9 uur opgestaan, tijd zat om ons klaar te maken, dachten we. We hadden afgesproken om om 11u15 te vertrekken, want we moesten nog volk ophalen, en we wilden op een christelijk uur in de kerk verschijnen. Om 11u14 waren we klaar :-) Ik had namelijk het plan opgevat om wat make-up op mijn gezicht te smeren, en als je dat niet gewoon bent, neemt dat al snel wat tijd in beslag. Maar om de waarheid zeker geen geweld aan te doen: ik was om 11u09 klaar, en moest wachten op Anders! Zo, nu is dat ook wereldkundig gemaakt.
Onder een stralende zon zetten we koers naar Børglum Kloster, dat een dikke twee uur rijden van Århus ligt. Wegens geen gps zijn we natuurlijk enigszins verkeerd gereden, maar al bij al leverde dat slechts 5 minuten vertraging op. Het klooster hadden we snel gevonden, maar we moesten eerst naar een hoeve die iets verderop lag, om onze spullen neer te leggen en ons om te kleden. We zagen er fantastisch uit, al zeg ik het zelf. Voor een Deens huwelijk dost de goegemeente zich namelijk iets sjieker uit dan men dat in België gewoon is te doen. Alle mannen verschijnen in pak (eentje had zich zelfs helemaal uitgeleefd en een driedelig pak aangetrokken), en de vrouwen worden verwacht in een feestelijke jurk. En feestelijk waren we! Misschien volgen daar ook nog foto's van.
Om 15 uur was de mis in de kerk van het klooster, en die verliep helemaal anders dan een katholieke trouw. In het lutheranisme is het huwelijk immers geen sacrament, dus daar is het vooral een viering van het burgerlijke huwelijk dat plaatsgevonden heeft. Er worden wat psalmen te berde gebracht, de ringen worden op 20 seconden uitgewisseld, en dat is het dan. Geen persoonlijke teksten, geen achternichtjes of kleine broertjes die iets moeten lezen vooraan de kerk... Maar op zijn manier heel mooi en sereen. Na de viering was er een receptie in de tuin achter de kerk, met uitzicht op landweggetjes en velden (zonder koeien of schapen, spijtig genoeg). Er werd asti geserveerd, en bruidstaart. Het is bijzonder moeilijk om een glas in de hand te houden en gelijktijdig een bordje-met-taart én een vorkje, maar via geavanceerd teamwerk is het ons toch gelukt om overal van te genieten. Na de taart was er voor de geïnteresseerden een rondleiding in het klooster, langs verschillende tentoonstellingen, waar onder andere een aantal foto's van het klooster in Averbode hingen.
Toen dat achter de rug was, en iedereen murw was van de hele namiddag in de zon te staan, werd de terugtocht naar de hoeve ingezet. Daar stond in de tuin een feesttent, met daarin een aantal ronde tafels, zoals het een echte trouw betaamt. Er waren ongeveer 50 gasten, een gezellig aantal dus, en het eten (in buffetvorm) was echt lekker. Het eten werd af en toe afgebroken om plaats te maken voor een aantal in meer of mindere mate bizarre tradities. Een traditie die wij enkel uit de film kennen, waren de talrijke speeches door familie en vrienden, en ook door het bruidspaar zelf. Vooral de speech van de kersverse echtgenoot was erg ontroerend (een andere goede vriend van het paar en Anders (om helemaal duidelijk te zijn: het was níet Anders!) barstte ongegeneerd in tranen uit, en moest even de tent verlaten om terug tot zichzelf te komen :-)). Een andere traditie was in hoge mate bizar, maar ook grappig: telkens als de bruid weg was (naar het toilet of eender waar), moesten alle vrouwen de bruidegom een kus gaan geven, en het omgekeerde gold uiteraard als de bruidegom weg was. Bijzonder vermoeiend!
Na het eten was het tijd voor de bruidswals, die ook anders verloopt als bij ons. Alle genodigden plaatsen zich in een kring rond het bruidspaar, en naarmate de dans langer duurt, wordt het paar meer en meer ingesloten, totdat ze zich niet meer kunnen bewegen. Dan wordt de bruidegom opgetild, de schoenen uitgetrokken en één van zijn sokken wordt doorgeknipt. Het is mij niet gelukt een verklaring hiervoor te vinden, maar grappig was het wel!
En dan werd er natuurlijk tot een gat in de nacht gedanst. Rond 2 uur werd de barbecue aangestoken, en kreeg iedereen een frankfurter geserveerd, om zich daarna met vernieuwde krachten weer swingend uit te leven. Wij hebben het volgehouden tot een uur tot half vier, maar naar verluidt is het feest doorgegaan tot zes uur. Er was slaapgelegenheid in de hoeve, en 's morgens kregen we een ontbijt geserveerd. Rond 13 uur waren we uiteindelijk terug in Århus, om daar in een herstellende coma te gaan.
De bruiloft was enorm geslaagd, met slechts één nadeel: de muggen. Mijn benen stonden vol muggebeten, en die jeuken nog steeds, vooral als ik wandel en mijn broek tegen mijn huid schuurt. Een mens moet toch iets zoeken om over te klagen, zeker?
De komende dagen staan twee zomerfeesten op het programma, het ene morgen (het jaarlijkse feest van de letterenfaculteit), het andere op zaterdag (de 50ste verjaardag van Petra, de voorzitster van de Nederlandse school), maar helaas wordt regen voorspeld voor het hele weekend. Maar met een beetje moeite kan ik wel het zonnetje in huis zijn!