Nieuwsflash II

Er is nog iets anders in de Deense media verschenen gisteren: het mogelijke Tsjechoslowakije-scenario voor België. De enquête van Het Laatste Nieuws geeft hier aanleiding tot stevig geanalyseer in diverse kranten. Gisteren verscheen in Jyllands Posten, één van de grootste kranten van Denemarken, en internationaal vooral gekend voor zijn Mohammed-cartoons van twee jaar geleden, een twee pagina's tellend artikel over de toekomst van België, met als titel: "België wordt bedreigd door deling". Als illustratie koos de journalist voor een fotootje van de steeds fotogenieke Philip Dewinter, echt iets om trots op te zijn als Belg in het buitenland. Eén ding is zeker: België staat weer op de internationale kaart. En het doet mij ook nadenken: het zal toch niet waar zijn dat ik op een dag wakker word zonder vaderland? Ik ga ervan uit dat dit verhaaltje vooral zo populair is omdat het spectaculair is, eerder dan dat het echt een reële mogelijkheid wordt. Toch?
Overigens, nog een treffend citaat uit het artikel, en ook verstaanbaar voor niet-Denen: "Belgien er et skizofrent og surrealistisk land". Wie ben ik om dat tegen te spreken?

Gestolen, maar dan toch weer niet

Het land heeft twee dagen op zijn kop gestaan vanwege deze twee hoorns: de Guldhorne (gouden hoorns). Ze hebben sowieso al een turbulente historie achter de rug: deze uit de IJzertijd stammende gouden kleinoden werden rond de 17e eeuw ontdekt. De eerste werd in 1639, de andere in 1734 uit één of ander veld in Sleeswijk gehaald, en aan de koning geschonken. Maar in 1802 sloeg het noodloot voor de eerste keer toe: de hoorns werden stolen door een armzalige goudsmid, die de hoorns prompt smolt en verwerkte tot juwelen en gespen. De smid werd gevat, maar het kwaad was geschied. Mensen die juwelen bij de smid gekocht hadden, gaven die wel terug aan het rijk, maar al het goud dat zo teruggehaald werd, werd naar de Koninklijke Munt verkast om aldaar tot, tja, muntjes omgesmolten te worden. Het enige wat nu nog overblijft, zijn twee paar oorringen die vermoedelijk van het goud van de oorspronkelijke Guldhorne gesmeed zijn.
De Denen bleven echter niet bij de pakken neerzitten, en smeden twee kopieën van de hoorns, dit keer van verguld zilver. De hoorns bevinden zich normaal gezien in het Nationalmuseum in Kopenhagen, maar werden uitgeleend aan een tentoonstelling in Jelling, vlakbij Vejle. En daar gebeurde het maandag 17 september: de kopieën werden gestolen! De dieven hadden het niet enkel op de hoorns gemunt, maar jatten ook wat andere sieraden. Klein foutje: het paar oorringen dat ze meegegraaid hadden, waren niet die van het originele goud gemaakt zijn. Oeps! En vanmorgen kwam dan de verlossing: de hoorns zijn teruggevonden en veilig en wel bij de politie ondergebracht. Het land kan weer op beide oren slapen.

Nieuw jaar

Zo, na een korte doortocht door Leuven - alwaar ik een erg interessante cursus didactiek bijwoonde - ben ik weer in Århus, en is het nieuwe academiejaar van start gegaan. Er zaten maar liefst 19 studenten in mijn eerste les Nederlands! Het was al lang geleden dat ik nog voor zo een grote groep stond, en ik had mezelf ook voorgenomen om hen in het Deens toe te spreken... Ik was bloednerveus, maar ik had toch de indruk dat ze mij meestal verstonden. Ondertussen zijn we een week en een dag verder, en zijn er nog 10 overgebleven. Het zijn schatjes, het moet gezegd. Ik heb er ongelofelijk veel lol mee, maar helaas heeft er mij wel iemand een verkoudheid cadeau gedaan, die ik niet echt kan gebruiken. Het beste nieuws is dat er 5 à 6 studenten volgende week verder gaan met de échte cursus Nederlands, dus ik kan er trots op zijn dat ik ze warm gemaakt heb. Applaus voor mezelf.
Vorige week was het Århus Festuge - Feestweek, een beetje zoals de Gentse Feesten, maar dan helemaal anders -, maar die is helemaal aan mij voorbijgegaan. Ik moest nog volop herstellen van de reis en de spanning van de eerste werkweek, en zaterdag stond een Musa-samenspeeldag op het programma. Musa is een Deense vereniging voor Oude Muziek, en zij organiseren een paar keer per jaar een workshop. We waren zaterdag met z'n twaalven, waaronder een aantal blokfluiters, maar ook zangers, gambisten, een trombonist en een dulciaan-speelster. Errug gezellig, en veel geleerd over renaissance-praktijken. Maar ook errug vermoeiend, dus zondag stond vooral luieren op het programma. De Festuge maak ik dan misschien volgend jaar een beetje bewuster mee!