Verjaardagsweekend in Skagen

Ter gelegenheid van mijn verjaardag vorige vrijdag ben ik met Martina naar het noordelijkste puntje van Denemarken (en dus ook van het vasteland) getrokken, naar een prachtig stadje dat Skagen heet.

Vrijdagnamiddag zetten we met de Deense spoorwegen koers noordwaarts, om een dikke drie uur en twee overstappen later in het station van Skagen aan te komen. Onze eerste opdracht was om de jeugdherberg te lokaliseren, en dat verliep - dankzij mijn geweldige gevoel voor oriëntatie en omwegen - relatief vlot. We werden in een kamer voor 12 gestopt, en kregen van de vriendelijke receptioniste ook meteen een internationale jeugdherbergkaart (die enkel aan Deense staatsburgers gegeven wordt, maar ach, het was mijn verjaardag). De kamer zag er goed uit, evenals de badkamer en wc. Geen klachten! Daarna zetten we het meteen op een wandelen naar de landtong, Grenen genaamd, bekend omdat daar de Noord- en de Oostzee op elkaar botsen. Je ziet het enigszins op de foto, maar om echt te weten wat voor een effect dat heeft, moet je toch gezien hebben. Na de obligate foto met één teen in de Noord-, en één teen in de Oostzee keerden we terug naar de stad en kwamen in een buitje terecht. Het grote voordeel van Skagen is dat het er steevast loeihard waait, dus regenwolken worden zo weer wandelen gestuurd. Geen al te natte kleren dus, maar wel heel erg moe. Op tijd in bed gekropen, en dan om half vijf weer wakker geworden van de eveneens obligate zatte Denen die hun bed kwamen opzoeken.
Zaterdag eerst genoten van een lekker ontbijt, en dan naar het centrum gegaan om een fiets te huren. Naar Deense normen was dat erg goedkoop, en we hebben geen klagen gehad van ons stalen ros. Eerst zijn we dan naar de verzande kerk gegaan. Dat kerkje werd in de veertiende eeuw gebouwd, maar twee eeuwen later verrast door duinen op drift. Tegen eind achttiende eeuw was het zo erg dat de congregatie zich letterlijk een weg moest graven naar het huis van God. In 1795 werd de kerk gesloten, en het schip werd afgebroken. De toren staat er nog, half ingegraven in zand.
Na het bezoek aan het kerkje gingen we (zonder kaart, ahum) op zoek naar een fietspad dat ons zuidelijker zou brengen. Helaas bleek dat niet zo gemakkelijk te vinden, en kwamen we eerder in het westen terecht, bij de Noordzee. We stootten toevallig op een stukje volledig ongerepte duinen, waar de wind ook weer vrij spel had. De klim over de duinen was niet simpel, maar het panorama dat erachter verschool, was adembenemend. Geen kat, hond, Deen of Zweed (want die zitten er veel in Skagen) te zien, enkel natuurgeweld.
Na veel vijven en zessen hebben we dan uiteindelijk toch het fietspad gevonden, en gingen we op weg naar het zuiden. Dat viel niet mee, want we hadden wind tegen (wat natuurlijk ook betekent dat we wind mee hadden op de terugweg, en dat was een troost), maar uiteindelijk zijn we dan toch 20 km ver van Skagen geraakt, om daar een ander natuurwonder te aanschouwen: Råbjerg Mile. Dat is een gigantische duin (1 km breed, 1 km lang) die op drift is. Normaal gezien worden zulke dingen door de mens getemd, maar deze duin krijgt vrij spel, en het is een spectaculair zicht. De gele duin is 40 meter hoog en steekt boven alles uit, en beweegt zich met een snelheid van 15 meter per jaar richting bos, onderweg alle vegetatie en ander gespuis vernietigend. Je kan ook op de duin wandelen als je windbestendig bent, en vandaar heb je ook weer een prachtig uitzicht op de Noordzee.
's Avonds wilden we nog het kunstmuseum in Skagen bezoeken, maar daarvoor waren we te laat terug. Dan maar iets gaan eten en de rest van de avond doorbrengen aan het strand in Skagen. Het was iets te koud om daar echt lang te blijven, maar een uurtje wolken kijken is niet te versmaden als het zo hard waait!
Zondag zijn we dan uiteindelijk toch het kunstmuseum gaan bezoeken. Daar hangt werk van de kunstkolonie die zich tussen 1830 en 1930 in Skagen bevond en begeesterd was door het speciale licht van Skagen. Vooral het werk van P.S. Krøyer (zie foto) vond ik prachtig. Ook de Deense nationale trots Holger Drachmann hangt er met een paar werken.
We hadden nog wat veel tijd om in Skagen rond te hangen (het is erg klein), dus zijn we ook nog een tweede museum gaan bezoeken, het Skagen By- og Egnsmuseum, het stadsmuseum zeg maar. Daar was een permanente tentoonstelling over het leven van de vele redders die Skagen rijk was. Het water in de buurt van Skagen is erg verraderlijk, en zinkende internationale en nationale schepen was lange tijd dagelijkse kost voor de lokale visserbevolking. Bovendien was er ook een Bokrijkelement: het huisje van een rijke visser en een arme visser, en de onvermijdelijke molen.
Daarna was het tijd voor ons laatste ijsje en de terugtocht naar Århus. Het was een prachtig weekend, met voornamelijk zon en heel veel wind, en een absolute aanrader voor zij die niet meer weten waar op vakantie te gaan. De rest van de foto's vind je hier.