Eindelijk winter!?

We hebben er ongelofelijk lang op moeten wachten, maar de voorbije week was het dan toch zover: winter! En bij een Scandinavische winter hoort natuurlijk sneeuw, en die kregen we dan ook. Het heeft enkel maandag, dinsdag en vrijdagavond gesneeuwd, en terwijl ik dit schrijf is er niks meer van te merken, maar het was toch genieten deze week. Het weer was zoals het hoort te zijn in januari: lekker koud met een stralend blauwe hemel. Zeker vanuit het raam van mijn kantoor was het prachtig: witte daken en de zee die in de verte ligt te stralen. Ik was er zo van onder de indruk dat ik glad vergeten ben alles op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik hoop dus dat het weer van vandaag (regen en warm) niet te lang duurt!

Vrijdag moest ik het laatste examen afnemen, en het was een erg goed examen. Een mooie afsluiter van het eerste semester, dus! Volgende week is het nog een beetje rustig, en de week erop begint dan de intensieve cursus Nederlands weer. Voorlopig zijn er twaalf inschrijvingen, dus dat is een mooi aantal. Ik verheug me er erg op. Een paar weken zonder lesgeven is wel leuk, maar na een tijdje begint het toch te kriebelen. Ik heb erg veel zin om een aantal mensen weer te bekeren tot het Nederlandsdom, en ik kijk er ook erg naar uit om de mij al bekende studenten weer te zien. Nog een weekje geduld!

Ik heb overigens ondertussen ook al gesolliciteerd naar een contractverlenging. Die sollicitatie moet zich door de hele universitaire administratie wurmen, dus het zal wel een tijdje duren voordat ik er iets van hoor. Het positieve is wel dat ik een aanbeveling heb gekregen van de vakgroep- én de departementsvoorzitter, dus daar zal de decaan niet naast kunnen kijken. We zullen wel zien wat het geeft, ondertussen geniet er maar zo veel mogelijk van!

Vorige woensdag ben ik voor de eerste keer naar de repetities geweest van het koor Canterino. Het heeft geen ongelofelijk niveau, maar het is een goede manier voor mij om een beetje koorervaring op te doen. Het was wel een behoorlijke uitdaging om me onvoorbereid in een volledig Deense omgeving te storten, maar het viel ontzettend goed mee. De koorleden waren erg vriendelijk en tegemoetkomend, en ik heb gemerkt dat mijn Deens nu toch van een zodanig niveau is dat ik op een niet al te stotterende manier met mijn landgenoten kan communiceren. Hallelujah!

Examens à la danois

De Denen houden niet op me te verbazen. Deze week zijn de mondelinge examens begonnen. Maandag heb ik er één afgenomen (ze was geslaagd), nu zijn er nog twee te gaan: eentje nu vrijdag en eentje volgende vrijdag. Bij het betreden van het examenlokaal wist ik niet wat ik zag: een grote examentafel met daarop gespreid een mooi groen vilten tafelkleedje. Voorts stond er een karaf water en een torentje bekertjes voor dorstige studenten. Ik dacht dat het gewoon weer een bewijs was van het stijlgevoel van de Denen, maar nee hoor. Dat tafelkleedje is een aloude traditie en zorgt ervoor dat de studenten op hun gemak zijn. Dat effect heeft de groene kleur blijkbaar ... En dan nu allemaal in koor: Rare jongens, die Denen!

Een nieuw jaar, een nieuw geluid

Zo, de eindejaarsfeesten zitten er weer op. Het was geweldig in België, waarvoor dank aan alle betrokkenen!

Zondag heb ik de terugtocht naar Denemarken ingezet, in een half leeg vliegtuig. Je moet weten dat het vliegtuig sowieso maar 30 passagiers kon bevatten, en half leeg moet zeer letterlijk genomen worden. We waren met 10 enthousiastelingen, ik heb ze twee keer geteld! De stewardess vond dat ik er geweldig betrouwbaar uit zag, want ik werd bij de nooduitgang gestationeerd en kreeg een snelcursus vliegtuigdeuropenbrekeningevalvannood. Dat heb ik gelukkig niet hoeven uit te proberen op de weg van Brussel naar Billund! Ik heb er dan uiteindelijk nog behoorlijk lang over gedaan om in Århus te geraken, maar een mens mag niet klagen. Home sweet home!

Hoewel... dat laatste mag met een korrel zout genomen worden. Het was behoorlijk raar om terug in Denemarken te zijn. Ik had gedacht dat ik een gevoel van thuiskomen zou hebben, maar dat bleef uit. In de plaats was ik totaal gedesoriënteerd. Het hielp ook niet dat ik maandag al meteen naar mijn nieuwe appartement ben verhuisd. Voorlopig heb ik alleen wat kleren en mijn (ook al nieuwe!) computer hier, maar de rest wordt morgen getransporteerd. Voorlopig was het dus wat kamperen, en dat bevordert het thuis-gevoel ook niet echt. Gisteren heb ik overigens de elementen moeten trotseren in verband met de verhuis: ik was in de Silvan - dat is de lokale Gamma - wat verhuisdozen gaan halen en moest daar dan mee de bus op naar mijn oude appartement. Van de winkel naar de bushalte was het maar een paar honderd meter, maar ik moest wel een groot kruispunt over, en zoals jullie in België ook wel gevoeld hebben, was het behoorlijk stormachtig. Ik moest dus met alle macht die lege kartonnen dozen in bedwang houden terwijl ik overstak, en dat tijdens het spitsuur... De pendelaars hadden in elk geval hun pleziertje om mij zo te zien sukkelen, denk ik! Vandaag ben ik de dozen alvast gaan vullen, en morgen krijg ik dan hulp van Mitsuko, een vriendelijke Japanse.

De goede kant van de hele verhuishistorie is dat het hier een fantastisch appartement is! Je kan hier wat foto's bekijken. Ik ben van de suburbs naar het absolute centrum van Århus getrokken, en ik wist in het begin niet wat mij overkwam! Een supermarkt op wandelafstand! Elke tien minuten een bus naar mijn werk (wat bij dit pokkeweer goed van pas komt)! Vlakbij een grootwarenhuis! Een uitzicht om ongelofelijk jaloers op te zijn! Een parkje aan de voorkant, een parkje aan de achterkant van het huis! En last but not least, een ongelofelijk lieve huisgenote! Ze heet Lisbet, en is een ietwat oudere vrouw. Toen ik hier maandag aankwam voor de sleutel, stond er een kopje thee en een vaas vol tulpjes op mij te wachten. Dat is erg leuk aankomen, moet ik zeggen. Ik heb het hier erg naar mijn zin, nu wacht ik eindelijk op een avond dat het niet regent, zodat ik ook eens wat door de stad kan trekken.

Over de supermarkt wil ik ook nog even iets kwijt. Toen ik er voor de eerste keer binnen ging, dacht ik dat ik op een andere planeet terechtgekomen was, vol met zwevende aliens. Dat komt doordat de winkelmandjes zoals je die overal vindt, hier uitgerust zijn met wieltjes... Je ziet dus iedereen met dat mandje achter zich aan rondhossen, en dat is een ongelofelijk grappig zicht. Vandaag ben ik ook nog even binnengewipt (ik ben al elke dag in de winkel geweest, nu ik er zo dichtbij woon moet ik ervan profiteren!), en moest ik vaststellen dat het niet altijd gemakkelijk navigeren is met dat mandje. Het was zaterdagnamiddag, en dus erg druk, en de afstand tussen de rekken is niet gigantisch. Dat wordt dus nog oefenen voor ondergetekende!

En o ja, ik moet hier natuurlijk ook nog wat werken... Daar valt weinig over te zeggen, aangezien ik er deze week niet geweldig veel geweest ben. Alle oude knarren zijn nog steeds op post, en zijn nog steeds oud. Zo vertelde gisteren Per - een emeritus - over zijn vroegste muzikale herinnering, die in de tijd te situeren valt tijdens de tweede wereldoorlog. Daar kan ik dus gelijk over meepraten!! Qua werk ben ik nu volop het voorjaarssemester aan het voorbereiden, en dat loopt wel lekker. Volgende week moet ik ook nog wat mondelinge examens afnemen, en ik moet nog een paper verbeteren (mijn mede-censor verdenkt de student van plagiaat, dus dat moet ik nog stevig onderzoeken). Bovendien is er volgende week ook weer een colloquium waaraan ik zal deelnemen. En dan mag het tweede semester snel beginnen, voor mijn part!