Nee professor, jawel professor

Nou, nou, gisteren was me het dagje wel: de jaarlijkse instituutsconferentie stond op het programma. Het voltallige Instituut voor Taal, Literatuur en Cultuur (SLK voor de vrienden - es-el-koo uitgesproken, overigens), en daar hoor ik ook bij, blies verzamelen om het over "de toekomst" te hebben. Helaas weet ik nauwelijks iets over de huidige toestand van het instituut, aangezien het systeem zodanig anders is dan in België dat ik er geen touw aan kan vastknopen. Telkens als ik - met gepaste trots - het systeem meen doorgrond te hebben, lees ik weer eens een of ander administratief document dat mij ertoe verplicht vast te stellen dat ik het - alweer - niet bij het rechte eind had. Maar goed, het instituut staat voor zware financiële problemen omdat het met het taalonderricht niet zo goed gaat en de staat ook niet zo happig is om eventuele tekorten met de mantel der liefde en wat extra geld te bedekken. Als er niks ondernomen wordt, gaat het instituut in 2008 failliet; en over die negatieve toekomstbeelden ging het dus gisteren.

En tja, daar zat ik dan rond de klok van 9 in de conferentiezaal van de universiteit, omringd door proffen en lectoren en adjunct-lectoren en ander intellectueel gespuis om te debatteren over nieuwe opleidingen, nieuwe namen voor bestaande opleidingen, kruisbestuivingen tussen de verschillende bestaande opleidingen, noem maar op. Sommigen spuiden ideeën alsof hun leven ervan afhing, anderen vonden het hele gebeuren eerder zinloos. Ik illustreer met een direct citaat van mijn collega Steffen: "Ik ben hier voor drie dingen: de koffiepauze, de lunch en het diner." Na een voormidag van debatteren over het onderwijs aan het instituut moest er vastgesteld worden dat er inderdaad grote problemen zijn en dat er niet direct oplossingen die voor een rooskleurigere toekomst kunnen zorgen voor de hand liggen. So far, so good, op naar de lunch. Voortreffelijk eten dat we daar voorgeschoteld kregen!! Heel de voormiddag ging het over besparingen en wijselijke investeringen van het weinige geld dat er is, en 's middags werd er dan ongeveer het halve jaarbudget in de lunch gestoken.

's Namiddags ging het debat verder, maar deze keer kwam het onderzoek aan het instituut ter sprake. Ik zonderde me af met een groepje mede-linguïsten van allerlei slag (daarmee bedoel ik: mensen van de afdelingen voor Duits, Engels, Spaans, Frans en Italiaans broederlijk samen) en vond na een tijdje een bondgenoot in Johanna, een Britse die veel werkt rond het thema waarover ik mijn thesis geschreven heb. We zijn gezellig aan de praat geraakt, en wie weet bloeit er wel iets moois tussen ons op onderzoekgebied. Het was in elk geval leuk om me na zo lang nog eens met de kernproblemen van de wereld bezig te houden: syntaxis en semantiek!

Des avonds werden we op een diner getrakteerd dat er volgens mij de andere helft van het jaarbudget heeft doorgejaagd. Ik bevond me in een behoorlijk bont gezelschap: een Deen aan de ene, een Duitse aan de andere kant, en dan nog een Amerikaan en een Indiër aan de overzijde. Het was erg gezellig keuvelen, maar ik mocht er vooral niet te veel aan denken met wat voor autoriteiten in hun gebied ik aan het babbelen was. Het hele gebeuren doet me in elk geval al reikhalzend uitzien naar de julefrokost (de kerstlunch) voor het instituut op 15 december! Dat wordt Deense "hygge" ten top.

Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone gangetje. Zaterdag was er een reünie met de mensen met wie ik vijf jaar geleden hier op kot zat, en dat was buitengewoon gezellig. En ook een klein beetje laat... Het gezelschap begon met vijf Denen en ik, maar werd dan later nog uitgebreid met een zesde Deen, een Duitse en een Amerikaan. Dat was in elk geval een verademing omdat ik dan gewoon Engels kon spreken en niet de hele tijd stuntelig Deens! Zondag was er dan de hele dag workshop in de muziekschool met alle blokfluitisten, en 's avonds een concert in een prachtig kerkje in Brabrand (één van de suburbs, zeg maar). Ik heb erg veel geleerd (hoewel ik wakkerder had kunnen zijn), en het was gezellig om een dag met gelijkgezinden op te trekken.

En binnenkort is het alweer weekend, en ik begin er serieus over na te denken om alvast kerstinkopen te gaan doen. Je wordt hier overal doodgeslagen met kerstreclame, reclame voor julefrokost, kerstlichtjes, kerstcadeautjes, enz. Dit is in elk geval de eerste keer in mijn leven dat ik half november al in kerststemming, of zeg maar gerust kerststress, ben. Ho ho!