Manden, Jule Manden

Driewerf hoera, de julemand (= kerstman) is in het land! Vrijdagavond is hij in de haven komen aanvaren vanuit Groenland. Was er ook geen andere heilige die transport over water wel weet te waarderen?!? In elk geval niemand waar ze hier in Denemarken al van gehoord hebben. Volgende week organiseer ik in mijn lessen toch een klein Sinterklaasfeestje om de allesoverheersende kerstsfeer wat te doorbreken. Ik ga zelfs een poging tot speculaas doen! Enige feestelijkheden zijn trouwens niet misplaatst, want we zijn de laatste lesweek ingegaan.

Andere jaren beweegt de kerstman zich voort door de stad met behulp van Rudolf en zijn hulprendieren, maar dit jaar opteerde hij voor een race-auto, omdat er in het grote kunstmuseum ARoS op dit moment een tentoonstelling plaatsgrijpt over, jawel, auto's. Een beetje reclame hier en daar is natuurlijk nooit weg... De kerstman heeft vrijdagavond dus een tochtje door de stad gereden, en is dan om onverklaarbare redenen terug de haven in verdwenen. Wat hij daar precies verloren heeft, is mij niet geheel duidelijk, maar hij zal wel zijn redenen hebben.

De eerlijkheid gebiedt mij eigenlijk te bekennen dat ik jullie niet met zekerheid kan zeggen of het bovenstaande wel echt is gebeurd, want hoewel ik in de stad was, heb ik zijn blijde inkomst gemist. De winkels waren namelijk vrijdag tot middernacht open, en ik was samen met drie andere meisjes de stad ingedoken om ideeën op te doen voor kerstcadeautjes. Toen het opeens geweldig begon te knallen, zij we wel de winkel, waar we ons op dat moment bevonden, uitgehost, en zo hebben we dan toch het vuurwerk gezien. De intocht is ons dan toch niet geheel ontgaan.

Verder werd op vrijdagavond ook feestelijk de kerstverlichting ontstoken. En je moet het ze nageven, die Denen: ze doen dat prachtig! De foto die je hier ziet en die overigens op niks trekt, doet absoluut geen recht aan de pracht van het sterrentapijt dat zich boven de winkelstraat uitstrekt. Ik stel voor dat iedereen even een kijkje komt nemen, want zoiets vind je niet snel in België. Ik probeer in elk geval binnenkort nog eens de stad in te trekken na het invallen van de duisternis en een mooiere fotoreportage te maken, zodat jullie van een gezonde dosis jaloezie kunnen genieten.

Je ziet het: de kerstman in het land, de kerstverlichting ontstoken, 'glögg' langs alle kanten (dat is de Deense versie van Glühwein),... De kersttijd is overduidelijk aangebroken! Op de radio verzucht men al "endelig jul" (eindelijk kerst), en draait men de ene kerstschijf na de andere. De reclamefolders geven meer dan genoeg ideetjes voor kerstversiering en de julefrokost, en verzekeren je dat de winkels vanaf nu tot en met kerstavond elke dag open zijn, zodat je niet te veel hoeft te stressen en op je gemak kerstinkopen kan doen. Ik snap deze strategie eerlijk gezegd niet zo goed: zelden heb ik zo veel spanning gevoeld in de aanloop naar Kerstmis dan dit jaar... Ik praatte er vandaag nog over met een Deense student van mij, en hem kwam het hele kerstgedoe ongelofelijk de keel uit. Anderhalve maand per jaar kerst is natuurlijk ook best veel. Maar wees gerust, ik heb al enkele zeer goede ideeën voor kerstcadeautjes opgedaan; zelden zullen jullie van mij een beter doordacht geschenk krijgen!

Gisteren ben ik samen met twee vriendinnen naar Casino Royale gaan kijken. Je kan er niet omheen: het is een Bond-film, maar eigenlijk, tegen al mijn verwachtingen in, best goed! De nieuwe Bond-acteur staat erg goed de actieheld te spelen, het verhaal is totaal gestoord, en het is erg mooi gefilmd. Eén quote wil ik jullie niet onthouden: James Bond bestelt een Martini, de ober vraagt: "Shaken or stirred?", waarop Bond antwoordt: "Do I look like I give a damn?" Lachen! Je kan hier in Denemarken overigens geen krant openslaan of het gaat over de film, en dat heeft zo zijn redenen: de schurk dit keer is de Deense klasse-acteur Mads Mikkelsen, waar je als Deen(se) en geïntegreerde buitenlander zot van móet zijn. Geen probleem, hij is nu eenmaal geweldig!

Deze week staat er niet al te veel kerst, maar wel veel linguïstiek op het programma: een colloquium op donderdag en een lezing op vrijdag. Fijn om te weten dat de Deense staat mij betaalt om die dingen bij te wonen! Tot de volgende!

Nee professor, jawel professor

Nou, nou, gisteren was me het dagje wel: de jaarlijkse instituutsconferentie stond op het programma. Het voltallige Instituut voor Taal, Literatuur en Cultuur (SLK voor de vrienden - es-el-koo uitgesproken, overigens), en daar hoor ik ook bij, blies verzamelen om het over "de toekomst" te hebben. Helaas weet ik nauwelijks iets over de huidige toestand van het instituut, aangezien het systeem zodanig anders is dan in België dat ik er geen touw aan kan vastknopen. Telkens als ik - met gepaste trots - het systeem meen doorgrond te hebben, lees ik weer eens een of ander administratief document dat mij ertoe verplicht vast te stellen dat ik het - alweer - niet bij het rechte eind had. Maar goed, het instituut staat voor zware financiële problemen omdat het met het taalonderricht niet zo goed gaat en de staat ook niet zo happig is om eventuele tekorten met de mantel der liefde en wat extra geld te bedekken. Als er niks ondernomen wordt, gaat het instituut in 2008 failliet; en over die negatieve toekomstbeelden ging het dus gisteren.

En tja, daar zat ik dan rond de klok van 9 in de conferentiezaal van de universiteit, omringd door proffen en lectoren en adjunct-lectoren en ander intellectueel gespuis om te debatteren over nieuwe opleidingen, nieuwe namen voor bestaande opleidingen, kruisbestuivingen tussen de verschillende bestaande opleidingen, noem maar op. Sommigen spuiden ideeën alsof hun leven ervan afhing, anderen vonden het hele gebeuren eerder zinloos. Ik illustreer met een direct citaat van mijn collega Steffen: "Ik ben hier voor drie dingen: de koffiepauze, de lunch en het diner." Na een voormidag van debatteren over het onderwijs aan het instituut moest er vastgesteld worden dat er inderdaad grote problemen zijn en dat er niet direct oplossingen die voor een rooskleurigere toekomst kunnen zorgen voor de hand liggen. So far, so good, op naar de lunch. Voortreffelijk eten dat we daar voorgeschoteld kregen!! Heel de voormiddag ging het over besparingen en wijselijke investeringen van het weinige geld dat er is, en 's middags werd er dan ongeveer het halve jaarbudget in de lunch gestoken.

's Namiddags ging het debat verder, maar deze keer kwam het onderzoek aan het instituut ter sprake. Ik zonderde me af met een groepje mede-linguïsten van allerlei slag (daarmee bedoel ik: mensen van de afdelingen voor Duits, Engels, Spaans, Frans en Italiaans broederlijk samen) en vond na een tijdje een bondgenoot in Johanna, een Britse die veel werkt rond het thema waarover ik mijn thesis geschreven heb. We zijn gezellig aan de praat geraakt, en wie weet bloeit er wel iets moois tussen ons op onderzoekgebied. Het was in elk geval leuk om me na zo lang nog eens met de kernproblemen van de wereld bezig te houden: syntaxis en semantiek!

Des avonds werden we op een diner getrakteerd dat er volgens mij de andere helft van het jaarbudget heeft doorgejaagd. Ik bevond me in een behoorlijk bont gezelschap: een Deen aan de ene, een Duitse aan de andere kant, en dan nog een Amerikaan en een Indiër aan de overzijde. Het was erg gezellig keuvelen, maar ik mocht er vooral niet te veel aan denken met wat voor autoriteiten in hun gebied ik aan het babbelen was. Het hele gebeuren doet me in elk geval al reikhalzend uitzien naar de julefrokost (de kerstlunch) voor het instituut op 15 december! Dat wordt Deense "hygge" ten top.

Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone gangetje. Zaterdag was er een reünie met de mensen met wie ik vijf jaar geleden hier op kot zat, en dat was buitengewoon gezellig. En ook een klein beetje laat... Het gezelschap begon met vijf Denen en ik, maar werd dan later nog uitgebreid met een zesde Deen, een Duitse en een Amerikaan. Dat was in elk geval een verademing omdat ik dan gewoon Engels kon spreken en niet de hele tijd stuntelig Deens! Zondag was er dan de hele dag workshop in de muziekschool met alle blokfluitisten, en 's avonds een concert in een prachtig kerkje in Brabrand (één van de suburbs, zeg maar). Ik heb erg veel geleerd (hoewel ik wakkerder had kunnen zijn), en het was gezellig om een dag met gelijkgezinden op te trekken.

En binnenkort is het alweer weekend, en ik begin er serieus over na te denken om alvast kerstinkopen te gaan doen. Je wordt hier overal doodgeslagen met kerstreclame, reclame voor julefrokost, kerstlichtjes, kerstcadeautjes, enz. Dit is in elk geval de eerste keer in mijn leven dat ik half november al in kerststemming, of zeg maar gerust kerststress, ben. Ho ho!

Olivier De Winter staat voor de deur!

Woensdag mochten we de eerste sneeuw begroeten! Ik wist niet waar ik het had woensdagmorgen. Dinsdag was de regen nog zo vriendelijk geweest om mij twee maal te doorweken (eenmaal op weg naar het werk, en ook op de terugweg kwam ik in een plaatselijk bui terecht - pijnlijk detail dat het de rest van de dag stralend weer was...), maar woensdag hadden de stortbuien plaats gemaakt voor een sneeuwstorm! Op de foto zie je het bewijs van de eerste sneeuw; niet echt duidelijk, maar het sneeuwde net iets te hard om in mijn pyjama naar buiten te hollen, en dus is de foto door het keukenraam getrokken. Woensdag is het later op de dag nog helemaal opgeklaard en kon ik vanuit het raam van mijn kantoortje genieten van het prachtige Deense licht. Dat is met geen woorden te beschrijven: het moment vlak voor het inzetten van de duisternis (dat is sinds het verzetten van de klok al rond vijf uur) is ongetwijfeld het mooiste moment van de dag. De hemel kleurt grijzig oranje en de zee en de rest van de stad is dan echt sprookjesachtig.
Donderdag was het al gedaan met sneeuwen, maar was het heel koud en heel zonnig. Dat is ongetwijfeld mijn favoriete weer: lekker bibberen op de fiets, om dan de rest van de dag in een gezellige warmte te gaan zitten. Voorlopig is het 's morgens als ik moet vertrekken nog licht, maar dat zal niet meer al te lang duren, vrees ik. Over een paar weken zal het tijdens mijn pendeltocht steevast donker zijn. Dat vergt wel steeds heel wat voorbereidingswerk van mijn fiets: de lichten moeten namelijk geïnstalleerd worden. Dynamo's vind je hier bijna niet, dus is het elke keer weer een gegoochel met de lichtjes. Vooral het achterlicht vraagt om een speciale behandeling: ik moet het met een soort van elastiekje op een heel specifieke manier aan mijn fiets bevestigen, anders houdt het ergens halverwege op met flikkeren, en word ik een gevaar op de weg. En ik heb in de krant gelezen dat de politie een razzia aan het houden is onder de fietsende bevolking. Maar zorgen dat ik in orde ben, dus!
Naast de sneeuw, is het tweede grote nieuwtje van de week dat ik een nieuw appartement gevonden heb. Ergens half januari verhuis ik naar het centrum van de stad. Dat is spannend, want ik heb nog nooit echt in Århus centrum gewoond. Zo in de buitenwijken wonen is best leuk, maar soms steekt het lange fietsen mij toch wel tegen, zeker als het regent en koud is. Mijn nieuwe kamer ligt vlakbij het mooiste straatje van de stad (zie foto), en bovendien op wandelafstand van de winkelstraat en alle andere bezienswaardigheden. Het principe is hetzelfde als waar ik nu woon: ik huur een kamer in een groter appartement, dat ik deel met een oudere vrouw. De kamer is twee keer groter dan mijn huidige, dus dat is al een mooi begin. Het gebouw is een beetje oud, waardoor het appartement over prachtige houten vloeren beschikt. Bovendien grenst het aan een grote binnentuin, die gedeeld wordt met nog een aantal andere appartementsgebouwen. Dat biedt mooie vooruitzichten voor de lente en de zomer! Ik denk dat ik ongelofelijk veel geluk gehad heb met het vinden van deze kamer; we zullen in januari wel zien of het echt zo meevalt als ik denk!