Steeds meer Nederlands

En zo wordt het alweer weekend... Vrijdag heb ik al een eerste cursus afgesloten: de intensieve beginnerscursus is afgelopen. Het was een erg leuke groep en ik heb van de voorbije twee weken echt genoten. Van één student kreeg ik zelfs een mooi ingepakt cadeautje: twee cd's met Deense kleinkunst. Muziek waar ik nog niet echt mee vertrouwd was, maar die wel gezellig klinkt. Vanaf morgen gaat dan het eigenlijke semester van start, met bijzonder weinig studenten, vermoedelijk. Op maandag geef ik college over de geschiedenis en maatschappij van de Nederlanden. Ik ben natuurlijk totaal niet vertrouwd met het geven van deze materie, dus probeer ik tot in de puntjes voorbereid te zijn. Gisterennacht had ik alvast een waarschuwende nachtmerrie, waarin alles verkeerd liep: ik was een uur te laat, vond het lokaal niet en had helemaal niks voorbereid (en dan is twee uur volbabbelen niet evident). Hopelijk zal het zo in het echt niet verlopen! Maar zenuwachtig zal ik wel zijn... Voor zover ik weet, komen er maar twee studenten, dus dat zal wel allemaal meevallen zeker? Dinsdag en donderdag zijn er dan twee gewone taalcursussen waar ik wel wat beter mee vertrouwd ben: dinsdag komen de gevorderden (voor zover ik weet is dat één persoon), donderdag ga ik verder met de beginners (dat zullen er vier of vijf zijn, vermoed ik). In totaal moet ik dus zes uur voor de klas staan: een luxepositie, met erg veel (broodnodige) voorbereidingstijd. Binnenkort zal ik dan hopelijk ook weer wat tijd kunnen vrijmaken voor wat eigen onderzoek, dat twee jaar heeft stilgelegen, maar nu weer nieuw leven kan ingeblazen worden. Een leuk vooruitzicht!

Naast het werk heb ik ook een leuke hobby gevonden: Nederlands geven! Het doelpubliek zijn echter geen studenten, maar wel lagere schoolkinderen. Elke zaterdag komen er een tiental kinderen van Nederlandse ouders naar een schooltje op Moesgård en krijgen daar drie uur lang Nederlandse taal en cultuur. Ik zal er dit jaar gewoon werken als vrijwilliger: er is een onderwijzeres aangesteld die alle lessen voorbereid, en de vrijwilligers helpen haar tijdens de lessen. Er wordt les gegeven in telkens wisselende groepjes, en daarvoor zijn er natuurlijk nog wat extra krachten nodig. Gisteren ben ik er voor de eerste keer naartoe geweest, en vond het een leuke bedoening. Het is leuk om nog eens in een Nederlandse omgeving te vertoeven. Gisteren waren er drie begeleiders aanwezig: Petra, de hoogzwangere Chantal en de beetje zwangere Caroline. Alledrie Nederlanders, alledrie leuke mensen. Aangezien Chantal echt wel elk moment kan bevallen, hebben ze dus echt wel nood aan nieuwe vrijwilligers, en wie ben ik dan om nee te zeggen?

Gisteren is overigens nog maar eens bewezen dat de wereld klein is. Petra bleek namelijk de echtgenote te zijn van Peter Bakker, en van die man heb ik les gehad als Erasmusstudente hier in Århus. Om twaalf uur, bij het einde van de les, kwamen de ouders binnengewandeld, en één vader bleek Jan Rijkhoff te zijn, en ook van die man heb ik les gehad. Ik vroeg hem of hij mij nog kende, waarop hij uitriep: "Ow jaaaaaa, uit België!!" Daarna hebben we nog eventjes gebabbeld, en heeft hij me even informeel uitgenodigd om nog eens op de afdeling Lingvistik (waar ik toen studeerde; nu werk ik op de afdeling Duits) langs te komen. Altijd interessant vanuit onderzoeksperspectief!

Aangezien het weer gisteren stralend was (zoals al heel de week, van een Indian Summer gesproken!) en ik toch al de lange busrit naar Moesgård had gemaakt, besloot ik om het domein nog wat meer te verkennen. Het was al de vierde keer dat ik er kwam (de vorige keer dat ik in Århus woonde, heb ik het welgeteld één keer bereikt), maar nog geen van de keren was ik er in geslaagd om de "Oldtidsstien" te volgen, een soort van prehistorisch pad, dat langs een aantal gereconstrueerde 'gebouwen' uit de Oudheid richting zee loopt. Zo is er bijvoorbeeld een grote begraafplaats, een huisje uit de Ijzertijd, en een aantal vikinghuisjes te bezichtigen. Het pad loopt een paar kilometers door een bos met kabbelende beekjes en woest struikgewas. Een deel ervan is overigens ook artificieel: er zijn verschillende stroken aangelegd die elk een bepaald type vegetatie uit de verschillende periodes van de Oudheid illustreren. Het doet natuurlijk allemaal wel erg natuurlijk aan: ik verwachtte telkens opnieuw oog in oog te staan met een oeros, een eland of een voorhistorische speerzwaaiende mens. Voor het grootste deel van de wandeling kwam ik echter geen levende ziel tegen, noch voorhistorisch, noch hedendaags. Puur genieten! Foto's zijn als steeds hier te bezichtigen.

Nog een fijne voortzetting van het weekend, iedereen, ik ga mijn les van morgen nog verder voorbereiden!