Hoogtes en laagtes

Deze week is een beetje in mineur begonnen, maar is dan mooi in stijgende lijn naar een prachtig weekend gegaan.

Maandag stond mijn eerste echte 'college' op het programma. Ik had er de hele zondag nog aan gewertk om tot in de puntjes voorbereid te zijn, en heb ook nog de maandagvoormiddag aan de voorbereidingen opgeofferd; het is namelijk een college over de geschiedenis van België en Nederland, en aangezien ik noch historica, noch neerlandica ben, vergt dat erg veel opzoekingswerk. Om één uur begon de les, om kwart over één kwam ik aan (being zo fashionably late is geen teken van hautaine arrogantie, maar is de normale gang van zaken), en om half twee ben ik dan weer onverrichterzake naar mijn kantoortje teruggekeerd: er was niemand komen opdagen! Dat kan natuurlijk altijd gebeuren, maar ik wist dat er minstens één studente zou moeten gekomen zijn, en op haar kon ik mijn kwade pijlen bijgevolg richten. Het is absoluut niet leuk om zo veel uren voor te bereiden en dan voor een lege klas staan. Zelden heb ik meer medelijden met mezelf gehad... Ook de Deense les die avond vond ik maar niks: er waren nog een aantal nieuwelingen die absoluut niet mee waren en dan waren er een paar oudgedienden (nu ja, we hadden toen nog maar twee lessen gehad) die ook absoluut niet mee waren. Verveling alom, dus, en geen mooi begin van de week.

Dinsdag gebeurde er dan net het omgekeerde: om vier uur ving de les Nederlands voor gevorderden aan, om kwart over vier (ik ben erg goed in het te laat komen!) betreed ik het lokaal, alwaar ik één persoon verwachtte; niet twee, maar zowaar tien ogen staarden mij aan! Ik had mijn les voorbereid op die ene persoon (die ik al kende), dus de nieuwe sitatuatie vroeg wat improvisatie. Maar het bleken leuke, actieve mensen te zijn, en het werd bijgevolg een geslaagde les.

Diezelfde dinsdag had ik trouwens rond de middag een merkwaardig telefoontje gekregen van een zekere Gitte. Zij is voorzitster van de "International Spouses Group", een vrouwenclubje dat zich vooral richt(te) op de meegezeulde echtgenote(s)(n) van buitenlandse universiteitsmedewerkers. Ik ben vooralsnog geen spouse, maar wel international, en dus stelde Gitte mij voor om ook deel te nemen aan de activiteiten die zij organiseerde. Ik bestempel het telefoontje als merkwaardig, omdat Gitte zowaar twintig minuten aan de lijn heeft gehangen en haar hele filosofische beschouwing over leven in het buitenland uiteen heeft gezet. Ze klonk buitengewoon aardig en enthousiast, dus besloot ik op haar voorstel in te gaan, en begaf mij woensdag om tien uur naar het Forskerspark (wetenschapperspark) om international spouse te spelen. De activiteiten bestaan altijd uit een lezing, de ene al serieuzer dan de andere. Woensdag werd het functioneren van dat park uit de doeken gedaan door de manager en door een nog erg jonge bedrijfsleider die met zijn innovatief it-bedrijfje in het Forskerspark gehuisvest is. Er was koffie voorzien voor de dames, Gitte had koekjes meegebracht (want koffie zonder koekjes, dat gaat echt wel niet, zo drukte ze ons op het hart) en servetjes (want koffie en koekjes zonder servertjes, dat gaat ook echt wel niet) en het werd een erg gezellig onderonsje. Gitte verwelkomde me plechtig maar erg hartelijk, en ik raakte meteen aan de praat met een Amerikaanse en een Indische. Na de activiteit (die tot twaalf uur duurde) bleef ik nog wat babbelen met Gitte, die het had over de fantastische lezing, het geweldige feit dat ik aanwezig was, het ongelofelijke voorstel van haarzelf om volgende week samen te gaan lunchen na de lezing, en het wonderbaarlijke leven tout court. Een hartverwarmende vrouw! Toen ik er uiteindelijk in slaagde me uit haar conversatie los te rukken, drukte ze me nog de overschot van de koekjes (en natuurlijk een servetje!) in de handen en daarna mocht ik pas vertrekken! Een erg leuke gebeurtenis was het! Volgende week staat er een lezing over nanotechnologie (qué?) op het programma, en ik zal present zijn, al was het maar voor de servetjes.

Donderdag begon de vermoeidheid al toe te slaan, en bleek de eerste vervolgles van de intensieve cursus (taalvaardigheid en grammatica voor beginners, dus) niet al te dynamisch. Van een groep van veertien naar een groep van vier is een hele aanpassing, en bovendien hadden ze allevier ook nog een totaal ander niveau. Uiteindelijk heb ik een aardige les uit de brand kunnen slepen, maar ik ga toch eens moeten nadenken over mijn aanpak van die groep.

Vrijdag heb ik vooral voor de vorm op mijn kantoor gezeten, maar ik heb toch ook nog wat opzoekingswerk verricht. Volgend semester zal ik namelijk tijd te veel hebben (dan moet ik niet meer zo veel uren in lesvoorbereidingen te steken), en die kan ik gebruiken om zelf weer eens wat onderzoek te doen. Ik ben alvast diep aan het nadenken wat ik kan gaan doen, zodat ik met een goed voorstel naar Jan Rijkhoff kan gaan, mijn oude professor en huidige kennis (hihi, dat klinkt grappig).

Zaterdagochtend moest ik vroeger opstaan dan normaal om naar het Nederlandse schooltje te gaan. Deze keer maakte ik er kennis met juffrouw Madeleine, die uren en uren van haar tijd in die lesvoorbereidingen steekt. Ik heb niet veel moeten doen, ik ben enkel Madeleine gevolgd van groepje naar groepje en heb hier en daar wat geholpen. Er zitten onder andere drie broertjes in de groep die zaterdag nauwelijks te houden waren, maar in feite echt schattige deugenieten zijn. Er zitten ook twee puberende meiden bij, die ook af en toe wat moeilijk in de omgang zijn (maar op een heel andere en bovendien vervelendere manier dan de broertjes), en voor de rest is er mij niet echt iemand opgevallen. Ook het dochtertje van Jan Rijkhoff zit in de groep, en van haar ben ik een fan: ze spreekt Nederlands met haar vader, Duits met haar moeder (vader en moeder praten overigens onderling Engels) en Deens op school. En ze is echt goed! Ik heb haar met een paar oefeningen geholpen, en die maakte ze nagenoeg foutloos. Petje af.

Zaterdagnamiddag heb ik dan nog een paar uurtjes boodschappen gedaan, brownies gebakken en eten gemaakt. Van de avond kan ik mij bijzonder weinig herinneren, want ik was uitgeput. Helaas kon ik niet vroeg gaan slapen wegens een fuif in de fuifzaal recht onder mijn appartement... Maar rond twaalf uur was ik zo kapot, dat ik gewoon los door de luide muziek doorgeslapen heb. Vanmorgen heb ik dan een luie ochtend georganiseerd, heb een picknick gemaakt en ben een paar uur gaan fietsen. Van dit late zomerweer moet er namelijk zo veel mogelijk genoten worden! De tocht heeft mij rond Brabrand Sø en Årslev Engsø (twee meren die in het verlengde van elkaar liggen) geleid en uiteindelijk naar de zee (in totaal toch een veertigtal kilometer denk ik). Ik was helaas mijn fototoestel vergeten, anders konden jullie nu prachtige foto's van Angus-Beef-koeien (hoe heten die eigenlijk??), een veelheid aan watervogels, een fantastische 'mansion' met stallen en zo veel meer bewonderen. Helaas pindakaas, ik probeer er volgende keer wel aan te denken. Hoewel volgende keer vermoedelijk pas in het voorjaar zal zijn, tenzij Odin of Gefion anders over de indian summer beslist.