Hoogtes en laagtes

Deze week is een beetje in mineur begonnen, maar is dan mooi in stijgende lijn naar een prachtig weekend gegaan.

Maandag stond mijn eerste echte 'college' op het programma. Ik had er de hele zondag nog aan gewertk om tot in de puntjes voorbereid te zijn, en heb ook nog de maandagvoormiddag aan de voorbereidingen opgeofferd; het is namelijk een college over de geschiedenis van België en Nederland, en aangezien ik noch historica, noch neerlandica ben, vergt dat erg veel opzoekingswerk. Om één uur begon de les, om kwart over één kwam ik aan (being zo fashionably late is geen teken van hautaine arrogantie, maar is de normale gang van zaken), en om half twee ben ik dan weer onverrichterzake naar mijn kantoortje teruggekeerd: er was niemand komen opdagen! Dat kan natuurlijk altijd gebeuren, maar ik wist dat er minstens één studente zou moeten gekomen zijn, en op haar kon ik mijn kwade pijlen bijgevolg richten. Het is absoluut niet leuk om zo veel uren voor te bereiden en dan voor een lege klas staan. Zelden heb ik meer medelijden met mezelf gehad... Ook de Deense les die avond vond ik maar niks: er waren nog een aantal nieuwelingen die absoluut niet mee waren en dan waren er een paar oudgedienden (nu ja, we hadden toen nog maar twee lessen gehad) die ook absoluut niet mee waren. Verveling alom, dus, en geen mooi begin van de week.

Dinsdag gebeurde er dan net het omgekeerde: om vier uur ving de les Nederlands voor gevorderden aan, om kwart over vier (ik ben erg goed in het te laat komen!) betreed ik het lokaal, alwaar ik één persoon verwachtte; niet twee, maar zowaar tien ogen staarden mij aan! Ik had mijn les voorbereid op die ene persoon (die ik al kende), dus de nieuwe sitatuatie vroeg wat improvisatie. Maar het bleken leuke, actieve mensen te zijn, en het werd bijgevolg een geslaagde les.

Diezelfde dinsdag had ik trouwens rond de middag een merkwaardig telefoontje gekregen van een zekere Gitte. Zij is voorzitster van de "International Spouses Group", een vrouwenclubje dat zich vooral richt(te) op de meegezeulde echtgenote(s)(n) van buitenlandse universiteitsmedewerkers. Ik ben vooralsnog geen spouse, maar wel international, en dus stelde Gitte mij voor om ook deel te nemen aan de activiteiten die zij organiseerde. Ik bestempel het telefoontje als merkwaardig, omdat Gitte zowaar twintig minuten aan de lijn heeft gehangen en haar hele filosofische beschouwing over leven in het buitenland uiteen heeft gezet. Ze klonk buitengewoon aardig en enthousiast, dus besloot ik op haar voorstel in te gaan, en begaf mij woensdag om tien uur naar het Forskerspark (wetenschapperspark) om international spouse te spelen. De activiteiten bestaan altijd uit een lezing, de ene al serieuzer dan de andere. Woensdag werd het functioneren van dat park uit de doeken gedaan door de manager en door een nog erg jonge bedrijfsleider die met zijn innovatief it-bedrijfje in het Forskerspark gehuisvest is. Er was koffie voorzien voor de dames, Gitte had koekjes meegebracht (want koffie zonder koekjes, dat gaat echt wel niet, zo drukte ze ons op het hart) en servetjes (want koffie en koekjes zonder servertjes, dat gaat ook echt wel niet) en het werd een erg gezellig onderonsje. Gitte verwelkomde me plechtig maar erg hartelijk, en ik raakte meteen aan de praat met een Amerikaanse en een Indische. Na de activiteit (die tot twaalf uur duurde) bleef ik nog wat babbelen met Gitte, die het had over de fantastische lezing, het geweldige feit dat ik aanwezig was, het ongelofelijke voorstel van haarzelf om volgende week samen te gaan lunchen na de lezing, en het wonderbaarlijke leven tout court. Een hartverwarmende vrouw! Toen ik er uiteindelijk in slaagde me uit haar conversatie los te rukken, drukte ze me nog de overschot van de koekjes (en natuurlijk een servetje!) in de handen en daarna mocht ik pas vertrekken! Een erg leuke gebeurtenis was het! Volgende week staat er een lezing over nanotechnologie (qué?) op het programma, en ik zal present zijn, al was het maar voor de servetjes.

Donderdag begon de vermoeidheid al toe te slaan, en bleek de eerste vervolgles van de intensieve cursus (taalvaardigheid en grammatica voor beginners, dus) niet al te dynamisch. Van een groep van veertien naar een groep van vier is een hele aanpassing, en bovendien hadden ze allevier ook nog een totaal ander niveau. Uiteindelijk heb ik een aardige les uit de brand kunnen slepen, maar ik ga toch eens moeten nadenken over mijn aanpak van die groep.

Vrijdag heb ik vooral voor de vorm op mijn kantoor gezeten, maar ik heb toch ook nog wat opzoekingswerk verricht. Volgend semester zal ik namelijk tijd te veel hebben (dan moet ik niet meer zo veel uren in lesvoorbereidingen te steken), en die kan ik gebruiken om zelf weer eens wat onderzoek te doen. Ik ben alvast diep aan het nadenken wat ik kan gaan doen, zodat ik met een goed voorstel naar Jan Rijkhoff kan gaan, mijn oude professor en huidige kennis (hihi, dat klinkt grappig).

Zaterdagochtend moest ik vroeger opstaan dan normaal om naar het Nederlandse schooltje te gaan. Deze keer maakte ik er kennis met juffrouw Madeleine, die uren en uren van haar tijd in die lesvoorbereidingen steekt. Ik heb niet veel moeten doen, ik ben enkel Madeleine gevolgd van groepje naar groepje en heb hier en daar wat geholpen. Er zitten onder andere drie broertjes in de groep die zaterdag nauwelijks te houden waren, maar in feite echt schattige deugenieten zijn. Er zitten ook twee puberende meiden bij, die ook af en toe wat moeilijk in de omgang zijn (maar op een heel andere en bovendien vervelendere manier dan de broertjes), en voor de rest is er mij niet echt iemand opgevallen. Ook het dochtertje van Jan Rijkhoff zit in de groep, en van haar ben ik een fan: ze spreekt Nederlands met haar vader, Duits met haar moeder (vader en moeder praten overigens onderling Engels) en Deens op school. En ze is echt goed! Ik heb haar met een paar oefeningen geholpen, en die maakte ze nagenoeg foutloos. Petje af.

Zaterdagnamiddag heb ik dan nog een paar uurtjes boodschappen gedaan, brownies gebakken en eten gemaakt. Van de avond kan ik mij bijzonder weinig herinneren, want ik was uitgeput. Helaas kon ik niet vroeg gaan slapen wegens een fuif in de fuifzaal recht onder mijn appartement... Maar rond twaalf uur was ik zo kapot, dat ik gewoon los door de luide muziek doorgeslapen heb. Vanmorgen heb ik dan een luie ochtend georganiseerd, heb een picknick gemaakt en ben een paar uur gaan fietsen. Van dit late zomerweer moet er namelijk zo veel mogelijk genoten worden! De tocht heeft mij rond Brabrand Sø en Årslev Engsø (twee meren die in het verlengde van elkaar liggen) geleid en uiteindelijk naar de zee (in totaal toch een veertigtal kilometer denk ik). Ik was helaas mijn fototoestel vergeten, anders konden jullie nu prachtige foto's van Angus-Beef-koeien (hoe heten die eigenlijk??), een veelheid aan watervogels, een fantastische 'mansion' met stallen en zo veel meer bewonderen. Helaas pindakaas, ik probeer er volgende keer wel aan te denken. Hoewel volgende keer vermoedelijk pas in het voorjaar zal zijn, tenzij Odin of Gefion anders over de indian summer beslist.

Steeds meer Nederlands

En zo wordt het alweer weekend... Vrijdag heb ik al een eerste cursus afgesloten: de intensieve beginnerscursus is afgelopen. Het was een erg leuke groep en ik heb van de voorbije twee weken echt genoten. Van één student kreeg ik zelfs een mooi ingepakt cadeautje: twee cd's met Deense kleinkunst. Muziek waar ik nog niet echt mee vertrouwd was, maar die wel gezellig klinkt. Vanaf morgen gaat dan het eigenlijke semester van start, met bijzonder weinig studenten, vermoedelijk. Op maandag geef ik college over de geschiedenis en maatschappij van de Nederlanden. Ik ben natuurlijk totaal niet vertrouwd met het geven van deze materie, dus probeer ik tot in de puntjes voorbereid te zijn. Gisterennacht had ik alvast een waarschuwende nachtmerrie, waarin alles verkeerd liep: ik was een uur te laat, vond het lokaal niet en had helemaal niks voorbereid (en dan is twee uur volbabbelen niet evident). Hopelijk zal het zo in het echt niet verlopen! Maar zenuwachtig zal ik wel zijn... Voor zover ik weet, komen er maar twee studenten, dus dat zal wel allemaal meevallen zeker? Dinsdag en donderdag zijn er dan twee gewone taalcursussen waar ik wel wat beter mee vertrouwd ben: dinsdag komen de gevorderden (voor zover ik weet is dat één persoon), donderdag ga ik verder met de beginners (dat zullen er vier of vijf zijn, vermoed ik). In totaal moet ik dus zes uur voor de klas staan: een luxepositie, met erg veel (broodnodige) voorbereidingstijd. Binnenkort zal ik dan hopelijk ook weer wat tijd kunnen vrijmaken voor wat eigen onderzoek, dat twee jaar heeft stilgelegen, maar nu weer nieuw leven kan ingeblazen worden. Een leuk vooruitzicht!

Naast het werk heb ik ook een leuke hobby gevonden: Nederlands geven! Het doelpubliek zijn echter geen studenten, maar wel lagere schoolkinderen. Elke zaterdag komen er een tiental kinderen van Nederlandse ouders naar een schooltje op Moesgård en krijgen daar drie uur lang Nederlandse taal en cultuur. Ik zal er dit jaar gewoon werken als vrijwilliger: er is een onderwijzeres aangesteld die alle lessen voorbereid, en de vrijwilligers helpen haar tijdens de lessen. Er wordt les gegeven in telkens wisselende groepjes, en daarvoor zijn er natuurlijk nog wat extra krachten nodig. Gisteren ben ik er voor de eerste keer naartoe geweest, en vond het een leuke bedoening. Het is leuk om nog eens in een Nederlandse omgeving te vertoeven. Gisteren waren er drie begeleiders aanwezig: Petra, de hoogzwangere Chantal en de beetje zwangere Caroline. Alledrie Nederlanders, alledrie leuke mensen. Aangezien Chantal echt wel elk moment kan bevallen, hebben ze dus echt wel nood aan nieuwe vrijwilligers, en wie ben ik dan om nee te zeggen?

Gisteren is overigens nog maar eens bewezen dat de wereld klein is. Petra bleek namelijk de echtgenote te zijn van Peter Bakker, en van die man heb ik les gehad als Erasmusstudente hier in Århus. Om twaalf uur, bij het einde van de les, kwamen de ouders binnengewandeld, en één vader bleek Jan Rijkhoff te zijn, en ook van die man heb ik les gehad. Ik vroeg hem of hij mij nog kende, waarop hij uitriep: "Ow jaaaaaa, uit België!!" Daarna hebben we nog eventjes gebabbeld, en heeft hij me even informeel uitgenodigd om nog eens op de afdeling Lingvistik (waar ik toen studeerde; nu werk ik op de afdeling Duits) langs te komen. Altijd interessant vanuit onderzoeksperspectief!

Aangezien het weer gisteren stralend was (zoals al heel de week, van een Indian Summer gesproken!) en ik toch al de lange busrit naar Moesgård had gemaakt, besloot ik om het domein nog wat meer te verkennen. Het was al de vierde keer dat ik er kwam (de vorige keer dat ik in Århus woonde, heb ik het welgeteld één keer bereikt), maar nog geen van de keren was ik er in geslaagd om de "Oldtidsstien" te volgen, een soort van prehistorisch pad, dat langs een aantal gereconstrueerde 'gebouwen' uit de Oudheid richting zee loopt. Zo is er bijvoorbeeld een grote begraafplaats, een huisje uit de Ijzertijd, en een aantal vikinghuisjes te bezichtigen. Het pad loopt een paar kilometers door een bos met kabbelende beekjes en woest struikgewas. Een deel ervan is overigens ook artificieel: er zijn verschillende stroken aangelegd die elk een bepaald type vegetatie uit de verschillende periodes van de Oudheid illustreren. Het doet natuurlijk allemaal wel erg natuurlijk aan: ik verwachtte telkens opnieuw oog in oog te staan met een oeros, een eland of een voorhistorische speerzwaaiende mens. Voor het grootste deel van de wandeling kwam ik echter geen levende ziel tegen, noch voorhistorisch, noch hedendaags. Puur genieten! Foto's zijn als steeds hier te bezichtigen.

Nog een fijne voortzetting van het weekend, iedereen, ik ga mijn les van morgen nog verder voorbereiden!

Een bezoek komt nooit alleen

Een update heeft lang op zich laten wachten, waarvoor mijn welgemeende excuses. Vorige week was het bezoekweek, en het heeft even geduurd voor ik er helemaal van bekomen was. Foto's kunnen op het ondertussen adres bekeken worden, hier volgt een ooggetuigenverslag.

Dinsdag zijn Jan en Sven na een zo te horen spannende half-nachtelijke autorit in de vroege namiddag hier neergestreken. Aangezien ik moest werken, heb ik ze meteen in bed gestoken en is er die dag niet veel meer gebeurd. Woensdag was dan de eerste echte bezoekdag. We hebben de stad een beetje verkend, met onder andere een bezoek aan de dom en een interessante pannekoek tot gevolg. Ook nog vermeldenswaardig van die dag is mijn zalmcreatie die 's avonds geserveerd werd. Ik beloof alvast dat alle toekomstige bezoekers die lekkernij voorgeschoteld zullen krijgen. Het is namelijk poepsimpel én lekker!

Donderdag was het stralend weer, en hebben we vooral de beentjes gestrekt. We zijn naar Marselisborg getrokken, het buitenverblijf van de koningin, waar ik echt niet genoeg van kan krijgen. Het domein is echt prachtig, zeker onder een stralende zon. Daarna zijn we Mindeparken ingetrokken (letterlijk vertaald is dat Herinneringpark), waarin een groot monument ter ere van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog is opgetrokken. Het doet een beetje bombastisch aan: het is een grote cirkelvormige muur waarin naam, geboorte- en sterfdatum van erg veel slachtoffers gegraveerd staat. Vooral van die data waren we onder de indruk, want het merendeel van de slachtoffers was van onze leeftijd, of iets ouder... Na dat bezoek moest ik weer gaan lesgeven, en zijn Jan en Sven naar Den Gamle By getrokken, alwaar er duchtig gesjoelbakt werd, heb ik van horen zeggen. Donderdagavond zijn Leonardo en Daniel, twee uitwisselingsstudenten uit respectievelijk Italië en Hongarije, komen eten. Sven en Leonardo kenden elkaar van een zomerkamp in Zweden, vandaar. Het blijft een behoorlijk ongelofelijke gedachte om met een Italiaan aan tafel te zitten, die Zweeds, Noors en een beetje Deens kan. Zoiets zou ingekaderd moeten worden!

Vrijdag was het weer zo mogelijk nog mooier, en hebben we Moesgård aangedaan. Het museum ken ik onderhand uit het hoofd, maar dit keer kon ik ook van het domein genieten (vorige keer was dat letterlijk in het water gevallen). Je kan daar door een gigantisch bos richting zee trekken. Prachtig! 's Middags hadden we opnieuw afgesproken met Leonardo en Daniel in een studentenkantine, en toen was het al tijd voor Sven om te vertrekken, want de vis in de Carrefour kan op zaterdag niet zonder zijn vaste hand!

Zaterdag zijn Jan en ik dan naar Ebeltoft getrokken, een schilderachtig stadje op een veertigtal minuten rijden van Århus. Blikvanger daar is het Jylland fregat, het grootste houten schip ter wereld, dat in feite bijna groter is dan het stadscentrum. Een andere bezienswaardigheid is het glasmuseum, waar ontzettend veel werken van kunstenaars uit de hele wereld tentoongesteld worden. Een indrukwekkende verzameling in een prachtig gebouw. Echt een aanrader! Voor de rest doet het stadje nogal Bokrijk aan: het was in de middeleeuwen een belangrijke havenstad, maar door ruzie met de Zweden is het ingeslapen en zijn nog veel huisjes uit die tijd bewaard gebleven. Op zaterdagnamiddag na drie uur valt het openbare leven zo goed als stil en waren we bijna de enigen die door het stadje cruisden. Een leuke ervaring! 's Avonds zijn we dan, terug in Århus, Mexicaans gaan eten. Niet echt een traditioneel maal na het bezoek aan een traditioneel stadje, maar toch lekker!

En zondag moest Jan alweer vertrekken, om maandag aan zijn studie orthopedagogie te kunnen beginnen. Ik heb ongelofelijk genoten van het bezoek!

Maar daardoor verlies ik bijna nog andere belangrijke zaken uit het oog, zoals bijvoorbeeld mijn werk! Vorige en deze week ben ik bezig met een intensieve beginnerscursus, wat betekent elke dag twee uur les. De groep bestaat uit 14 Denen, die, zoals het echte Denen betaamt, in het begin erg stil en rustig waren, en nu al opengebloeid zijn. Het is een gezellige bedoening, ik amuseer me echt. Het doet deugd om opnieuw voor de klas te staan!

En zelf zit ik ook weer op de schoolbanken voor de cursus Deens die maandag begonnen is. Ik word elke maandag en woensdag in de les verwacht, samen met een aantal Duitsers, een Fransman en een Brit. Ik ben als valse beginner bij de beginners begonnen (mooie zin he?), en het was dus behoorlijk gemakkelijk. Maar ik vind het belangrijk om van nul te beginnen, zodat ik mijn angst om in het Deens te spreken overwin en over een paar weken echt Deens kan praten! Vanavond de tweede les, ik kijk er al naar uit!

Zo, ik wens jullie allemaal een mooie week, en hoop dat de volgende update niet zo lang op zich zal laten wachten! Groetjes!

Music maestro

Het weekend is bijna voorbij, en het is op alle mogelijke manieren muzikaal geweest. Het begon alvast vrijdagavond bij Marie, een vriendin van Charlotte, thuis. In groep naar de preselecties van American Idol kijken, het heeft iets. Het is altijd leuk om weten dat er mensen bestaan die nog slechter toon kunnen houden dan ondergetekende of ondergetekendes zus! Daarna zijn we op stap geweest; met de opening van het academiejaar vrijdag zijn ook de studentenbars weer geopend. Vrijdag zijn we neergestreken in een café op de campus, dat uitgebaat wordt door studenten voor studenten. Een beetje zoals het Leuvense fakbar-principe, maar het zijn niet de faculteiten die hier gegroepeerd zijn, maar wel de 'kollegiums', de studentenhomes zeg maar. Het is een cliché dat het, als je Denen wilt ontmoeten, enkel vrijdagavond de moeite is om buiten te komen, maar het cliché is wel bevestigd! Nooit zijn ze opener dan wanneer ze een aantal Tuborgs of Carlbergs achter de kiezen hebben, en dan zijn ze best plezant! Ook plezant, trouwens, was het feit dat Charlotte en ik een gezamenlijke oude kotgenoot (vanuit ons gezamenlijk kollegium-verleden) tegen het lijf zijn gelopen in dat café. Na vier jaar was het best een grappig weerzien met Søren; indertijd was hij nogal onvolwassen, om het op een vriendelijke manier te zeggen, en nu was hij bijna afgestudeerd. Iedereen evolueert!
Gisteren was een muzikale dag omdat ik heb ontdekt dat het niet altijd ideaal is om boven een fuifzaal te wonen. Tot nu toe was er nog niks aan de hand geweest, maar gisteren hield de islamitische gemeenschap er een fuif. Heel de dag weerklonk oosters getinte muziek, en ik hield mijn hart vast voor 's nachts... Maar aangezien Denen vroeg beginnen met fuiven - zeven uur is volgens hen een prachtig moment om te beginnen shaken - houden ze er ook snel mee op; om half twaalf was de muziek al gedaan, en tegen twaalf uur waren de laatste fuivers buitengewerkt. Geen minuut aan nachtrust moeten inleveren, dus!
En vandaag begon ook al muzikaal met een Bach-concert. Tijdens de protestantse mis in de Vor Frue Kirke in Århus werd een cantate van onze Duitse vriend ten berde gebracht. Ik ging vooral voor de muziek, maar het bleek dat de mis op zich eigenlijk ook best wel leuk was! De hele mooie kerk (zie foto) zat afgeladen vol, met mensen van alle leeftijden. Jong, adolescent, jong-volwassen en oud zong uit volle borst de vele psalmen mee. En er wordt wat afgezongen tijdens zo'n mis... De priester, of dominee heet het waarschijnlijk, heb ik nauwelijks gehoord, behalve toen hij zich op de preekstoel hees. Ik was niet altijd helemaal mee met zijn preek, maar om hem zo in een traditioneel kostuumpje (zwart met een gigantische witte ronde kraag) bezig te zien, was ook al interessant. En daarna natuurlijk weer psalmen zingen! Ook de communie (ik weet niet of het de religieus correcte vertaling van het woord "altargang" is, zo thuis ben ik nog niet in de protestantse liturgie) was een belevenis. Altarsprint zou een betere naam zijn: de congregatie stormt echt wel op het altaar af, om dan daar in een georganiseerde chaos de beurt af te wachten om in een cirkeltje rond de dominee te knielen om een hostie en wat wijn te ontvangen. Per 10 à 15 man zitten ze daar dan, wachtend op de zegen, om daarna op te staan en afgelost te worden door het volgende groepje. En ondertussen werd er Bach gespeeld... Tof!

Morgen begint eindelijk het academiejaar en moet ik mijn eerste les geven. Het is goed dat ik een maand voorbereiding heb gekregen, want het was nodig, maar nu kijk ik er toch echt naar uit om weer voor de klas te staan. Morgen begint de eerste les van een intensieve tweeweekse cursus, en er hebben zich een tiental gegadigden gemeld. Geen stormloop, maar toch een aardig aantal. Ik ben in elk geval benieuwd wat er morgen voor mij zal uitgestald zitten!

En dinsdag komen dan Jan en mijn goede vriend Sven (die alles over turf weet, niet onbelangrijk in een land as Denemarken!) aan voor een bezoek van een paar daagjes. Het is fijn te weten dat er elke avond een feestmaal zal klaarstaan voor een uitgeputte docente :-)

Fijne week iedereen!