Een nieuwe dag, een nieuwe job

Een nieuwe dag, een nieuwe job

Op dit moment ben ik precies een week inwoner van Denemarken. De eerste dagen had ik nog heel wat tijd om de toerist uit te hangen; de foto's daarvan kan je nog steeds zien op de website die in de vorige post staat aangegeven. Zo ben ik al even goededag gaan zeggen tegen de zee, heb ik gewandeld in de koninklijke tuinen van Marselisborg, en ben ik gaan fietsen rond de Brabrand Sø, een meer dat aan de voet van de heuvel waarop ik woon ligt. Zoals je ook op die foto's kan zien, is het weer mij tot nu toe al erg gunstig geweest. Af en toe wat bewolkt, maar regen heb ik sinds mijn aankomst niet meer gezien.
Zondagavond zijn dan de oudjes (en daarmee bedoel ik niet de hele oudjes die naar het schijnt ook weg op de informatiesnelweg naar hun kleindochter hebben gevonden) aangekomen, en mag ik elke avond braafjes mee gaan eten (danku!).
En maandag was het dan zover: de eerste werkdag. Tot nu toe heb ik al zeven collega's ontmoet, waarvan er slechts twee jonger dan zestig zijn. En met jonger dan zestig bedoel ik in hun veertiger jaren. Als ik al leeftijdsgenoten wil tegenkomen op het werk, zal ik ze onder de studenten moeten gaan zoeken, vrees ik. Ik heb mijn intrek genomen in een redelijk groot kantoor op de zesde verdieping, met een adembenemend uitzicht. Ware het niet voor het grote rode gebouw dat in het midden van het panorama staat, zou ik een weids uitzicht hebben over de zee, zoals je enigszins op de bijgevoegde foto's zou moeten kunnen ontwaren.

Het werk is voorlopig nog één grote chaos, en de ordeschepping zal nog wel een tijdje duren. De voorbije dagen heb ik vooral besteed aan een overzicht maken van wat nu eigenlijk van mij verwacht wordt, aan het uitpluizen van hoe het Deense universitaire systeem nu eigenlijk werkt, en zowaar aan boekhouding. En natuurlijk moeten ook de nieuwe collega's begroet worden. De mensen die ik collega's mag noemen zijn allemaal hoogleraren of docenten of proffen, of welke term je er ook aan wilt geven, en zijn stuk voor stuk een beetje vreemd, maar erg vriendelijk. In alle begroetingen kwamen de volgende twee elementen steevast naar voor: "Hier duzt man sich!" (weg met de beleefdheidsvorm dus, doe maar gewoon) en "Om twaalf uur lunchen we allemaal samen!" Omdat er door iedereen zeer veel belang werd gehecht aan het tweede, verscheen ik gisteren voor de eerste keer op post. En waarempel, daar zaten alle collega's - die trouwens al samenwerken sinds begin jaren '70, toen ik min twaalf was - met het plastieken boterhammendoosje op tafel, achter een mok koffie of thee. De voertaal is af en toe Duits, maar toch vooral Deens. Verstaan doe ik het beter dan ik dacht, maar spreken doe ik enkel nog in het Duits. Dat komt nog wel, als ik mij door de administratie geworsteld heb en ik een taalcursus kan beginnen volgen. Op mijn gemak voel ik me nog niet echt tussen de proffen, maar ook dat is een kwestie van tijd, zeker? Het oerdeense begrip 'hygge' (spreek uit: huuge) wordt zoals overal ook hier hoog in het vaandel gedragen: alles zo gezellig ('hyggelig') mogelijk. Zo kregen we vandaag al een mail voor de 'julefrokost', de traditionele kerstlunch, die dit jaar - voor wie daarin geïnteresseerd is - op 15 december zal plaatsgrijpen. Noteer alvast deze hyggelige datum in de agenda!