Wo ist meine Martine?

Het zijn drukke dagen geweest, vandaar weinig beweging hier op mijn dagboek. Dan nu eindelijk making up for lost time! De reden van de drukte was het bezoek van mijn goede vriendin Constanze en haar zoontje Mathis. Conni en ik hebben elkaar hier in Denemarken ontmoet, maar dan tijdens mijn eerste verblijf hier. Het contact is nooit verloren gegaan, en nu waren we voor het eerst sinds vier jaar, met heel wat veranderingen in ons leven, weer samen in Denemarken. Haar zoontje - mijn petekindje overigens - wordt er in oktober drie en is een ongelofelijk schattig en vriendelijk mannetje. Ik kan jullie nu alvast veel vertellen over activiteiten voor ukken in de omgeving van Århus!

Vrijdag is het mini-gezinnetje aangekomen en stond er niet meer veel op het programma. We zijn gaan wandelen in Risskov, een bos dat uitkomt op de zee en eigenlijk op een boogscheut van mijn werk ligt. Daar had Mathis het ontzettend druk met autorijden, en mocht ik geregeld figureren als passagier. Zaterdag zijn we - Conni, Mathis, farmor (lett. vadermoeder, dus oma langs vaderskant - Søren, de verloofde van Conni, is afkomstig van Århus) en ik - naar een bio-tuin in Odder getrokken. In die tuin vielen er vele planten, kruiden, en fruitbomen te bezichtigen, en er was ook een kleine boerderij aan verbonden. Vooral de varkens en geitjes kregen veel bijval van het jonge front. Eén varken was in elk geval zo vriendelijk om met zijn krulstaartje te zwieren en mijn witte t-shirt zodoende van een modderkunstwerk te voorzien. Mathis heeft dan nog een uur in de zandbak gespeeld, en pannekoeken voor ons gebakken. Smullen!

Zondag hebben we - dezelfde groep, vervolledigd door oldemor, overgrootmoeder - Den Gamle By bezocht, dat is zo'n beetje het Bokrijk van Århus. De naam betekent letterlijk "De oude stad", en is wat de naam zegt: een aantal oude huisjes bij elkaar gefrommeld in een van de stadsparken. Ik had het al een keertje gezien, en was niet meer echt onder de indruk, maar toeristen moeten het toch absoluut gezien hebben, het schijnt. Bereid je dus alvast voor, toekomende bezoekers! Oldemor Inge was zo vriendelijk om mij ook uit te nodigen voor een feestmaal zondagavond bij haar thuis. Grootmoeders zijn hetzelfde in alle landen, zoveel is wel gebleken: bij aankomst werden er meteen cake en koekjes opgediend, niet lang daarna gevolgd door een werkelijk uitstekend maal met een lekker toetje. Het was echt smullen, en terwijl oldemor Inge alles aan het voorbereiden was, kroop ondergetekende doorheen heel haar appartement in een klein caroussel-spelletje met Mathis. Details kunnen niet gegeven worden, maar een speelgoedtruck en een Deense vlag waren veelgebruikte attributen tijdens het spel.

Maandag trokken we - deze keer enkel Conni, Mathis en ik - naar Aqua, een "waterwereld" in Silkeborg. Het bestond om te beginnen uit een heel groot park, waar wasberen, otters, fretjes, bevers en ooievaars huisden. Mathis mocht een uiterst bekwame gids helpen met het voederen van de beestjes en was geweldig in zijn nopjes. Voor de rest was er ook nog een indoor-gebeuren, dat bestond uit een aantal aquaria waarin heel wat vissoorten te bewonderen waren. Eén aquarium was bovenaan open en maakte het Mathis mogelijk om de vissen aan te raken. Feestje!

Gisteren was hun laatste dag in Denemarken, en er werd in stijl afgesloten met een bezoek aan Randers Regnskov, een regenwoud. Niet meteen een ecosysteem dat je Scandinavië verwacht, maar het bestaat, ik heb het gezien! Het bestaat uit drie gigantische koepels waaronder een Zuid-Amerikaans, een Afrikaans en een Aziatisch regenwoud nagebouwd is. Aapjes slingeren er langs alle kanten, gieren en papegaaien vliegen vrij rond, er fladderen heel wat vlinders... Kortom, best wel een belevenis. Qua dieren blijven mij vooral de twee zeekoeien, de albino-python, het stekelvarken, en natuurlijk - mijn favoriete Engelse woord, overigens - het aardvark bij. Tijdens het aanschouwen van laatstgenoemde, dat zich in een soort van grot bevond, werd opeens het licht uitgedaan en hing er in no time bijna een vliegende hond in mijn kapsel. Dat was wel even schrikken, maar de rest van de dag was wederom erg geslaagd!

Vanmorgen zijn moeder en zoon dan nog even op mijn werk langsgelopen om afscheid te nemen. Mathis was een beetje triestig, en ik ook! Het zal weer een tijdje duren voor ik hen weer zie, maar ik kijk al erg uit naar de volgende keer! Ik zit in elk geval niet lang alleen, want volgende week komt Jan op bezoek, en daar kijk ik ook al erg naar uit!

P.S.: Heel veel foto's van het bezoekje kunnen op photos.yahoo.com/martine_vandeneynde bekeken worden!

Ik heb een nummer, dus ik besta

Een staaltje van Deense efficiëntie voltrok zich gisteren. Ik verklaar mij nader: inwoners van Denemarken krijgen een CPR-nummer, waarin CPR staat voor Centrale Personregister, een rijksregisternummer zeg maar. Dit nummer heb je nodig als je een enigszins normaal leven wilt leiden in het land. Je hebt het niet alleen nodig om een bankrekening te openen, maar ook om pakweg een busabonnement te kopen, boeken te ontlenen in de universiteitsbib of je in te schrijven bij de muziekacademie. Denen verkrijgen het - uiteraard - bij geboorte, voor buitenlanders is het iets omslachtiger. Ik heb twee weken moeten wachten op mijn verblijfscertificaat, dat uiteindelijk een gewoon wit A4-blad met wat zwarte zinnetjes en een stickertje van de één of de andere notabele blijkt te zijn, en niet het mooie plastic kaartje dat ik 4 jaar geleden heb gekregen. Met dat certificaat ben ik naar het Folkeregister getrokken, alwaar ik ooggetuige was van een technisch hoogstandje: vier jaar geleden had ik natuurlijk al zo'n nummer, en na het simpele invullen van een formulier werd dat nummer op drie minuten tijd gereactiveerd en existeerde ik opeens weer in dat prachtige land hier!

Een half uur later nam ik de proef op de som en probeerde mij - met het CPR-nummer - in te schrijven als lid van de univ-bibliotheek. Helaas kende het systeem mij nog van 4 jaar geleden, maar kende ik het systeem niet meer. Tien minuutjes en een mailtje naar mevrouw de bib later kreeg ik mijn oude paswoord doorgestuurd. En hup, ik was lid! En dat niet alleen: ik vroeg mijn online gegevens op, en daarin stond al mooi mijn beroep, werkadres en werktelefoonnummer ingegeven, zonder dat ik dat ook maar ergens zelf heb moeten invullen. Big brother is watching you indeed!

Mijn geluk kon niet op, dus ging ik met blij gemoed naar de bank om een rekening te openen. En warempel, ook de bankbediende wist waar ik werkte, zonder dat ik daar ook maar iets over gezegd had! Het is echt ongelofelijk efficiënt: geen ellenlange formulieren invullen, gewoon dat onnozele nummer, en iedereen weet alles. Dat geldt overigens ook voor medische gegevens: als ik hier in Århus een blinde darmoperatie onderga, en drie maanden later naar Bornholm vertrek (dat is zo een beetje het West-Vlaanderen van Denemarken: een erg afgelegen eiland dat nog voorbij de teut van Zweden ligt) en daar flauwval, kent de lokale dokter meteen - aan de hand van dat nummer - wat ik zoal op mijn geneeskundige kerfstok heb.

Denemarken heeft een fan!

Met de bus is het altijd een beetje reizen

Mijn Deense leven begint langzaamaan in de plooi te vallen. Een aantal dingen heb ik deze week al bijgeleerd. Een overzichtje:

• Luister nooit naar het weerbericht, want je komt altijd bedrogen uit. Wie denkt dat het weer in België 'wisselvallig' is, zal al helemaal geen term vinden die het Deense weer beschrijft. Met gemak wisselen zon, wind, geen wind, regen, onweer en zon elkaar op enkele uren tijd af. Tot woensdag keek ik altijd naar het weerbericht op de site van Jyllands Posten (een krant die sommigen misschien wel kennen, want dat was de krant die indertijd de Mohamed-cartoons afbeeldde), en steevast stelde ik de rest van de dag vast dat er niks van aan was. Voorspelde de krant zon, dan regende het; voorspelde de krant weinig wind, dan was het stormachtig. Sinds donderdag pas ik de volgende tactiek toe: ik neem alle soorten kleren mee naar het werk (een t-shirt trek ik aan, een trui neem ik altijd mee, en natuurlijk een jas en paraplu - zelfs als het 's morgens een wolkenvrije lucht is en 24 graden), dan kan ik nooit voor verrassingen komen te staan!
• Koop geen krant. In Århus woedt momenteel een heuse krantenoorlog. Op het moment zijn er drie gratis kranten te verkrijgen. Twee daarvan vallen 's morgens zomaar in de bus, ééntje (de in België ook bekende Metro - die hier dan wel Metro-Express heet) kan je op nagenoeg elk kruispunt uit een speciale bak vissen. Het is nog maar de vraag welk effect dat zal hebben op de 'serieuze' kranten, maar voorlopig kan ik met een extreem klein budget mijzelf toch mooi op de hoogte houden van de belangrijkste nieuwsfeiten.
• Dank de uitvinder van de verkeerslichten elke dag. Sommigen weten het misschien niet, maar Denemarken is alles behalve plat. Århus zelf ligt in een dal, maar wordt omringd door heuvels. Ik woon in Åbyhøj, wat enigszins vrij vertaald 'hoge rivierstad' betekent. En ze hebben niet gelogen wat dat hoog betreft. De universiteit ligt op een andere heuvel, zodat ik elke dag een aantal hellingen moet overwinnen, en een rood verkeerslicht op tijd en stond helpt je overleven.
• Word buschauffeur. Het is erg leuk toeven in Århus als buschauffeur. Het verkeer is ongelofelijk rustig, de meeste mensen wensen de buschauffeur een mooie dag als ze afstappen, en ik vermoed dat ze zelf gratis de bus mogen nemen. Het openbaar vervoer is erg goed geregeld en ongelofelijk stipt, maar ook behoorlijk duur. En gewoon busticket kost 17 Deense kronen, wat ongeveer €2,30 is. Dat is dan wel twee uur geldig. Maar het beste aan buschauffeur zijn, zijn de huisjes bij de eindhaltes, zoals je er eentje op de foto ziet. Mijn appartement ligt aan zo een eindhalte, en aangezien de chauffeurs er minstens 20 minuten mogen wachten, is er een kleine chalet opgetrokken, dat uitgerust is met een keukentje, een toilet, een sofa en een tv. Een fantastisch idee!
• Leer snel boodschappen doen. Aangezien de bus redelijk duur is, en de wekelijkse inkopen te zwaar zijn om met de fiets te doen, is het belangrijk dat je effectief door de supermarkt leert cruisen. Je vertrekt met de bus, komt een vijftal minuten later aan in de supermarkt, en hebt dan nog een 20-tal minuten om de boodschappen te doen voor de volgende bus huiswaarts weer vertrekt. Als je die mist, moet je een half uur wachten, en in de regen is dat niet zo aangenaam.
• Leer Deens. De oude knarren op het werk hebben het welgeteld zes dagen volgehouden om mij aan te spreken in het Duits. De wittebroodsweek is helaas voorbij, en ook vragen direct gericht aan mij worden tegenwoordig in het Deens gesteld. Het verstaan is geen probleem, nu nog leren antwoorden. Over drie weken begint de cursus, en zal ook deze blog in no time in het Deens verschijnen!

Sla deze wijze woorden niet in de wind, dan zal ik het ook niet doen! Tot de volgende x.

P.S.: Ik heb de lay-out een beetje veranderd, want Denemarken staat toch voor modern(er) design.

Van de doden niets dan goeds

Met de oudjes is gisteren ook het goede weer vertrokken. We hebben veel geluk gehad vorige week, met niet te hoge temperaturen en zonder regen, maar vrijdagavond zijn de hemelsluizen opengegaan, en voorlopig ziet het er niet naar uit dat ze gaan sluiten. Het is erg koud en nat voor de tijd van het jaar, maar wat we gehad hebben, hebben we natuurlijk gehad. En nu we de gebruikelijke weer-zever gehad hebben, gaan over op de orde van de dag. De vraag die op eenieders lippen brandt - Wat heeft die Martine vorige week nog allemaal uitgespookt?? - zal hier nu een antwoord vinden.

Tijdens de week heb ik natuurlijk al veel moeten werken. Mijn voorganger heeft zorgvuldig elk spoor van zijn verblijf hier uitgewist, zodat ik helemaal van nul moet beginnen. Dat betekent dat ik een beginnerscursus in elkaar moet flansen, teksten moet gaan zoeken voor de gevorderden, en mij in de geschiedenis van de Nederlanden moet gaan verdiepen voor het themacollege. Ik weet dus zeker wat te doen de komende weken!

Donderdag ben ik na het werk dan een koffietje - dat zich voor de gelegenheid had vermomd in een caffe latte - gaan drinken met Charlotte, een meisje met wie ik vier jaar geleden op kot zat, en zo ongeveer het enige Deense wezen dat ik ken, dat zich nog in townbevindt. Het was erg gezellig, like old times, en we zullen ongetwijfeld nog veel van elkaar zien dit jaar.

Vrijdag zijn de oudjes en ik voor de laatste keer samen gaan eten in het fantastische Italiaanse restaurant aan de rivier, genaamd Grappa (het restaurant, niet de rivier; die laatste heet, om het niet al te moeilijk te maken, de Århus å, letterlijk vertaald, jawel, de Århus-rivier). Het was gezellig, en ik ben ze erg dankbaar dat ze naar hier zijn willen komen om mijn prul te verhuizen!

Gisteren was het inkooptijd. En daarbij zal het in de toekomst aankomen op timing: je neemt de bus hier voor de deur, krijgt dan vervolgens van jezelf een 25-tal minuten inkooptijd in de Netto, en kan dan mooi de volgende bus terug nemen. En dat kan dan allemaal gebeuren met slechts één busticket. Het leven kan erg gemakkelijk zijn.

Gisterennamiddag heb ik in de plensende regen een uitstapje gemaakt naar het Moesgård-museum, dat in een prachtig natuurgebied ten zuiden van de stad ligt. Van de natuur heb ik helaas niet veel kunnen genieten, want ik had geen rubberen laarsjes bij, maar het museum heb ik van hoek tot hoek bekeken. Het is een prehistorisch museum dat allerlei archeologische vondsten etaleert, die voornamelijk uit de oertijd stammen, lees het stenen en ijzeren tijdperk. De absolute attractie van het museum is de Grauballe-man, een veenlijk dat in 1952 uit een oude turfput werd gevist door een turfer (of heten mensen die turf graven?). Na nader onderzoek bleek dat de man een dikke 2000 jaar geleden omgebracht werd en daarna in de put gegooid. Door het veen werd het lijk op een natuurlijk wijze gemummificeerd. Toegegeven, erg sexy ziet hij er niet uit, maar gezien zijn leeftijd valt dat makkelijk te vergeven. Hij is er helemaal zwart en leerachtig van geworden, en zijn haren zijn wat rood uitgeslagen. Bovendien ziet hij er wat plattekes uit door het gewicht van al het veen, en is zijn hoofd vervormd omdat er iemand per ongeluk op is gaan staan op de dag van de ontdekking, maar toch is dit het best bewaarde veenlijk dat ooit is gevonden. De permanente tentoonstelling laat zien hoe het lijk is geconserveerd, laat hele post-mortem-verslagen op je los (die gaan over de baardharen, de maaginhoud en de manier waarop hij is vermoord), en zorgt ervoor dat je alles te weten komt wat je erover moet weten. De man is waarschijnlijk een mensenoffer dat in die tijd gedaan werd om de vruchtbaarheidsgoden gunstig te stemmen. Zijn leven was toen waardeloos, nu komen er duizenden mensen per jaar speciaal naar dit museum om hem te bekijken. Het kan verkeren.

Voor de rest is er in het museum nog oorlogsmateriaal te vinden dat werd geofferd na een gewonnen veldslag bij Illerup Ådal omstreeks 250 jaar voor Christus. En dan zijn er nog wat runestenen te zien. Al bij al zeker de moeite waard! Momenteel loopt er overigens ook nog een tentoonstelling over de vikinggeschiedenis van Århus, dat door de gunstige ligging aan de kust strategisch erg belangrijk was in die tijd, maar daarvoor had ik geen tijd meer. Ik zal nog eens moeten teruggaan.

Vandaag heeft het heel de dag geregend, en heb ik dan maar wat quality time aan mezelf besteed. Opgeruimd ook, wat gepoetst, iet of wat geëxperimenteerd in de keuken, veel blokfluit gespeeld... Wat een luie zondag moet bieden! Ook heb ik met veel plezier de site bekeken van mijn ex-collegaatjes in Gent, die momenteel gebukt gaan onder de Zomercusus Nederlandse Taal en Cultuur. Veel plezier daar nog, en ik probeer de studenten hier alvast warm te maken voor een verblijf in Gent volgende zomer!

Een nieuwe dag, een nieuwe job

Een nieuwe dag, een nieuwe job

Op dit moment ben ik precies een week inwoner van Denemarken. De eerste dagen had ik nog heel wat tijd om de toerist uit te hangen; de foto's daarvan kan je nog steeds zien op de website die in de vorige post staat aangegeven. Zo ben ik al even goededag gaan zeggen tegen de zee, heb ik gewandeld in de koninklijke tuinen van Marselisborg, en ben ik gaan fietsen rond de Brabrand Sø, een meer dat aan de voet van de heuvel waarop ik woon ligt. Zoals je ook op die foto's kan zien, is het weer mij tot nu toe al erg gunstig geweest. Af en toe wat bewolkt, maar regen heb ik sinds mijn aankomst niet meer gezien.
Zondagavond zijn dan de oudjes (en daarmee bedoel ik niet de hele oudjes die naar het schijnt ook weg op de informatiesnelweg naar hun kleindochter hebben gevonden) aangekomen, en mag ik elke avond braafjes mee gaan eten (danku!).
En maandag was het dan zover: de eerste werkdag. Tot nu toe heb ik al zeven collega's ontmoet, waarvan er slechts twee jonger dan zestig zijn. En met jonger dan zestig bedoel ik in hun veertiger jaren. Als ik al leeftijdsgenoten wil tegenkomen op het werk, zal ik ze onder de studenten moeten gaan zoeken, vrees ik. Ik heb mijn intrek genomen in een redelijk groot kantoor op de zesde verdieping, met een adembenemend uitzicht. Ware het niet voor het grote rode gebouw dat in het midden van het panorama staat, zou ik een weids uitzicht hebben over de zee, zoals je enigszins op de bijgevoegde foto's zou moeten kunnen ontwaren.

Het werk is voorlopig nog één grote chaos, en de ordeschepping zal nog wel een tijdje duren. De voorbije dagen heb ik vooral besteed aan een overzicht maken van wat nu eigenlijk van mij verwacht wordt, aan het uitpluizen van hoe het Deense universitaire systeem nu eigenlijk werkt, en zowaar aan boekhouding. En natuurlijk moeten ook de nieuwe collega's begroet worden. De mensen die ik collega's mag noemen zijn allemaal hoogleraren of docenten of proffen, of welke term je er ook aan wilt geven, en zijn stuk voor stuk een beetje vreemd, maar erg vriendelijk. In alle begroetingen kwamen de volgende twee elementen steevast naar voor: "Hier duzt man sich!" (weg met de beleefdheidsvorm dus, doe maar gewoon) en "Om twaalf uur lunchen we allemaal samen!" Omdat er door iedereen zeer veel belang werd gehecht aan het tweede, verscheen ik gisteren voor de eerste keer op post. En waarempel, daar zaten alle collega's - die trouwens al samenwerken sinds begin jaren '70, toen ik min twaalf was - met het plastieken boterhammendoosje op tafel, achter een mok koffie of thee. De voertaal is af en toe Duits, maar toch vooral Deens. Verstaan doe ik het beter dan ik dacht, maar spreken doe ik enkel nog in het Duits. Dat komt nog wel, als ik mij door de administratie geworsteld heb en ik een taalcursus kan beginnen volgen. Op mijn gemak voel ik me nog niet echt tussen de proffen, maar ook dat is een kwestie van tijd, zeker? Het oerdeense begrip 'hygge' (spreek uit: huuge) wordt zoals overal ook hier hoog in het vaandel gedragen: alles zo gezellig ('hyggelig') mogelijk. Zo kregen we vandaag al een mail voor de 'julefrokost', de traditionele kerstlunch, die dit jaar - voor wie daarin geïnteresseerd is - op 15 december zal plaatsgrijpen. Noteer alvast deze hyggelige datum in de agenda!

Foto's

Voor foto's van een toerist in Aarhus kan je hier gaan kijken: http://photos.yahoo.com/martine_vandeneynde.

Eerste dag

Zo, mijn eerste dag is al achter de rug. Na een voorspoedige treinreis doorheen Duitsland en Zuid-Denemarken, die in totaal slechts een half uurtje vertraging opliep en enkel kortstondig werd verstoord door een naburige Indiër die verrast werd door het wiebelen van de trein en daardoor zijn multivitamine-drankje over mij uitspoot. Bij aankomst in Aarhus was het aan het regenen... raar, want in mijn herinnering is het altijd mooi weer in Denemarken :-) Ik werd op mijn appartementje verwelkomd door Hanne, mijn roommate tot januari. Daarna moet ik weer op zoek naar iets anders, maar dat zijn zorgen voor later. Mijn kamer is klein maar gezellig (zoals je ziet op de foto), en er is een grote badkamer en keuken. Ik zal me hier wel snel thuisvoelen, denk ik.

Gisteren heb ik dan een paar dringende zaken geregeld en alvast Aarhus een beetje herontdekt. De eerste dringende zaak was uiteraard de aankoop van een stalen ros. Zonder fiets ben je niks in Aarhus - en bij uitbreiding Denemarken - en het is dan ook een logisch beginpunt voor een verblijf in Denemarken. Verder ben ik gewoon wat aankopen gaan doen, en de omgeving gaan verkennen. Echt verkennen in de stricte zin van het woord was het in feite wel niet, want vier jaar geleden woonde ik slechts een paar straten verder dan nu. Ik heb de twee shoppingcenters in de buurt bezocht. De eerste is City Vest, zo'n beetje het Wijnegem van Aarhus, waar je alles vindt wat je nodig hebt. De tweede, Bazaar Vest, is veel leuker. Het is een echte oriëntaalse bazaar, waar Turkse en Arabische muziek weerklinkt, waar de gebraden kebabs je in de mond vliegen, en niet te vergeten met een enorme fruit-en groentemarkt, waar je lekker goedkoop kan winkelen.
Na de middag heb ik mijn nostalgische noden bevredigd door de weg te fietsen die ik vier jaar geleden elke dag moest afleggen richting universiteit. De gebouwen die je ziet op de foto zullen vanaf maandag mijn professionele thuis worden.

Enfin, ik zal die weg dit jaar nog veel mogen afleggen, want het is de kortste weg naar mijn werk. Daarna ben ik het centrum even ingetrokken. Dat wilde ik vandaag ook nog doen, maar het is aan het regenen, dus ik wacht beter tot morgen en hou mij vandaag bezig met mijn Deens nog wat aan te scherpen. Ik moet wachten op mijn verblijfsvergunning - die ik vandaag ga aanvragen - voor ik mij gratis kan gaan inschrijven in het talencentrum van de stad, dus voorlopig blijf ik nog even autodidact. In dat verband heb ik gisteren een interesant boek gekocht: Bruden fra Gent (van Dorrit Willumsen), vrij vertaald "De bruid van Gent". Ik zag het in een etalage staan, en kon er niet aan weerstaan. Ambitieus misschien om al aan literatuur te beginnen, maar je kan niet blijven steken in kranten. Tot later!