Zoals de meesten onder jullie wel weten, zet ik morgen, dinsdag 1 augustus, koers naar het hoge(re) Noorden. Nog kort even de situatie schetsen: eind april kwam ik tijdens een virtuele uitstap terecht op de site van de Nederlandse Taalunie, waar ik puur per toeval (of heeft een hogere hand er toch iets mee te maken gehad?) een vacature zag staan voor docente Nederlands aan de universiteit van Aarhus in Denemarken. Mijn nieuwsgierigheid en interesse waren meteen om tweeërlei reden gewekt. Ten eerste heb ik een emotionele band met Aarhus omdat ik er vier jaar geleden op Erasmusuitwisseling was. Ten tweede geef ik momenteel ook Nederlands aan anderstaligen, en lag deze betrekking dus in de lijn van mijn huidige job. Ik las de vacature in detail en was er zeker van: deze vacature was speciaal voor mij geschreven! Ze zochten iemand met al wat onderwijservaring (check!), met een diploma Nederlands en/of Duits (check!), met een goede kennis van het Duits (check!), met als moedertaal Nederlands (check!), met enige kennis van het Deens (check!) en daarenboven kregen jongere kandidaten de voorkeur. Lang leve de positieve discriminatie! Ik solliciteerde per brief, en om een lang verhaal kort te maken: eind juni kreeg ik bevestiging dat ik aangeworven werd voor minimum één jaar. Dit veroorzaakte enkele problemen: omdat er twee maanden overheen gegaan waren, was ik het voorval eigenlijk compleet vergeten en moest ik nu op korte tijd beslissen of ik wel zo’n buitenlands avontuur wou aangaan. Ik moest mijn huidige job twee maanden voor het einde van mijn contract afzeggen. Ik moest nadenken of ik mijn lieve vriend Jan wel zo lang kon missen. Ik moest weten wat mijn ouders en zussen ervan dachten. Na wat rondgebel en gebabbel met een paar collega’s merkte ik dat ik de uitdaging graag zou aannemen en dat ik de steun van familie, vriend en vrienden had. Ik nam de job dus aan en vandaag, een dikke maand later, is dit mijn laatste dag in België. Gent zeg ik misschien wel voor altijd vaarwel, familie, Jan en vrienden voor een hele tijd… Maar niet getreurd, morgen begint een nieuw leven! En het goede nieuws voor jullie is natuurlijk dat ik langzaamaan het analoge tijdperk achter mij laat en mij deze weblog heb aangeschaft! Of er hier doldrieste avonturen te lezen zullen staan, valt nog af te wachten, maar nieuws over mijn nieuwe leven zal je hier in elk geval kunnen vinden. Tot snel!